Mieszkańcy hrabstwa Yorkshire w Anglii mający we krwi talent hodowlany, również i tu pokazali, co może osiągnąć hodowla świadomie przez selekcję zdążająca do wytkniętego celu. O ile już skye terrier budzić może zastrzeżenia, czy jest on jeszcze terrierem we właściwym słowa znaczeniu, tzn. roboczym nornikiem, to o psach tej rasy trzeba powiedzieć, że stały się one zabawką domową i żadnej „pracy" spodziewać się po nich nie można. Stworzenie tej rasy miało na celu sprawienie przyjemności właścicielom posiadania psa o ekscentrycznym wyglądzie. Poza tym yorkshire terrier uważany jest za czujnego stróża i zadanie to może spełnić mimo swej niepraktycznej szaty, zmuszającej go do kanapowo-dywano-wego żywota.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Długowłosy piesek pokojowy o długiej sierści, zwieszającej się w prostych kosmykach na obie strony na całym ciele od nosa do końca ogona. Piesek ten powinien mieć krępy i wdzięczny wygląd, być żywego temperamentu połączonego jednak z godnością. Jakkolwiek cały pokryty jest płaszczem uwłosienia, sylwetka winna zdradzać, że pod nim kryje się żywe i proporcjonalne ciałko.
Głowa. Raczej mała i płaska, o niezbyt okrągłej czaszce; uwłosienie na pysku długie, obfite, ciemno podpalane, ale nie czarne, ani szare. Pod brodą długie włosy tego samego koloru co czupryn-ka, która winna być jasna, złocisto podpalana bez domieszki ciemnych lub szarych włosów. Włos na boku głowy powinien być długi, odrobinę ciemniejszy niż na czuprynie, szczególnie u nasady uszu. Oczy: średniej wielkości, ciemne, o ostrym, mądrym wejrzeniu i tak osadzone, by patrzyły wprost przed siebie. Nie powinny być wypukłe. Powieki ciemne. Uszy: małe, w kształcie litery V, do połowy wzniesione, pokryte krótkim włosem koloru soczysto podpalanego. Pysk: szeroki, równy. Zęby: zdrowe, przypadkowy brak jednego czy dwu nie dyskwalifikuje, jeżeli szczęki są równe. Nos: czarny.
Tułów. Krępy, z dobrym zadem, równy grzbiet.
Ogon. Obcięty w połowie, obficie uwłosiony, niebieski w ciemniejszym tonie niż tułów, szczególnie przy końcu, noszony powyżej linii grzbietu.
Kończyny. Proste, złociste, podpalane, dobrze okryte sierścią nieco jaśniejszą ku końcom niż przy korzeniach. Stopy: możliwie okrągłe, pazurki czarne.
Szata. Włos możliwie jak najdłuższy i prosty (nie falisty), lśniący jak jedwab (nie wełnisty), od szczytu głowy do nasady ogona.
Maść. Jasnostalowa, stalowoniebieska bez domieszki jasnych lub ciemnych włosów. Włosy podpalane powinny być ciemniejsze od korzenia do połowy długości, rozjaśniające się ku końcom.
Waga. Dzielona jest na dwie klasy: poniżej 2,5 kg i od 2,5 kg do 5,5 kg.