Już z poprzednich doświadczeń wynika, że wzrok odgrywa u psa znacznie mniejszą rolę niż u człowieka. Wrażenia wzrokowe wtedy tylko stwarzają w mózgu psa odpowiednią asocjację, gdy słuszność ich potwierdzona zostanie przez węch lub słuch albo przez oba te zmysły równocześnie. Dlatego też lalka względnie rzeźba (nie mówiąc o obrazie), nawet najwierniej w kształcie i barwie naśladująca człowieka lub zwierzę, nie potrafi zmylić psa i nie wywoła w jego umyśle związku z istotą, którą ma przedstawiać, jeżeli nie jest przepojona zapachem danej osoby.
Żaden pies nie widzi niczego poza płaszczyzną patrząc na obraz nawet najrealistyczniej namalowany. Mało jest psów zwracających uwagę na zjawiska, odzwierciedlające się w szybie dużego lustra. Czynią to tylko o tyle, o ile zafrapował je ruch oddawany przez tę płaszczyznę. Z chwilą jednak, gdy pies się przekona, że zjawisko ukazujące się w lustrze jest bezwonne, przestaje ono go intereso-sować.
W psiej głowie nie ma miejsca na wrażenia form nie posiadających zapachu specyficznego, tj. według psich poglądów, najistotniejszej cechy rzeczy konkretnych. Takie bezwonne zjawisko, którego w dotyku nie można poznać zmysłem dotyku, jest dlań równie nierealne, jak dla człowieka przedmiot bez kształtu i barwy — a nawet jeszcze bardziej, gdyż w umyśle zwierzęcym nie mogą powstawać pojęcia abstrakcyjne.
Większość psów ma wzrok znacznie słabszy niż człowiek, lecz zależnie od właściwości ras, a nawet indywidualnych okazów w danej rasie, istnieją jednostki o różnym stopniu siły wzroku. Charty mają wzrok na ogół bardzo dobry, za to gorszy węch. Psy owczarskie mają nie tylko świetny węch, lecz i stosunkowo dobry wzrok. Najwięcej psów o zdecydowanie złym wzroku występuje wśród psów myśliwskich o doskonałym węchu. Słabość oczu, o ile nie jest ona wyraźnie chorobliwa i zbyt daleko posunięta, nie umniejsza użyteczności psa. Do pewnego stopnia nawet pomaga mu w pracy węchowej, gdyż pies nie ufając swemu wzrokowi, który go często zawodzi, nie ulega pokusie szukania na oko, lecz całą uwagę skupia na śladzie lub wietrze, który dostarcza mu nieomylnych wskazówek. Zaznaczyć jednak trzeba, że chcąc używać psa do służby pasterskiej albo obrończej, należy upewnić się, czy wzrok jego nie jest zbyt słaby, co by mu utrudniało pełnienie tej służby.
Jak małą stosunkowo rolę odgrywa wzrok u psa dowodzi fakt, iż wiele psów bardzo źle widzi, a ich właściciele tego nie spostrzegają do czasu, póki im doświadczony znawca nie zwróci uwagi. Poza tym psy, podobnie zresztą jak i konie, zapadają często na choroby oczu.
Wspomnieć jeszcze należy, że mimo małej zdolności do rozeznawania przedmiotów wzrokiem, pies ma dobrą orientację przy słabym świetle, gdyż poza węchem i słuchem pomaga mu częściowo zmysł dotyku, rozwinięty też silniej niż u człowieka.