Rasa ta była rozpowszechniona już w XVII wieku i znana wówczas jako Argyllshire terrier. Psy tej rasy u nas są mało rozpowszechnione. W ojczyźnie swej używane są jako norniki na lisy, borsuka i wydrę w skalistych górach szkockich i uchodzą za niezwykle cięte psy użytkowe, mimo raczej „dziecinnego" swego wyrazu.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Mały, cięty, odporny, pewny siebie, o bezczelnym wyrazie, silnie zbudowany, o głębokiej klatce piersiowej i użebrowaniu, prostym grzbiecie i silnym zadzie na muskularnych nogach. Wyrażający połączenie siły z ruchliwością.
Głowa. Nie za wąska, proporcjonalna do silnych szczęk, proporcjonalnej długości, lekko wysklepiona, stopniowo zwężająca się ku oczom, między którymi zaznacza się lekka bruzda i krawędź czołowa. Ciężkie powieki. Włos na czaszce długości 1,5 do 2,5 cm i dosyć twardy.
Oczy. Szeroko rozstawione, średniej wielkości, ciemnoorzecho-we, raczej głęboko osadzone, bystre i inteligentne, o świdrującym spojrzeniu spod ciężkiej powieki.
Pysk. Silny, proporcjonalnie długi, stopniowo zwężający się ku nosowi, winien być szeroki i nie wystawać ponad dolną szczękę. Szczęki równe i silne, graniaste.
Zęby. Równe, mocno osadzone, w stosunku do wielkości psa duże. Nos i wargi wyraziście czarne.
Uszy. Małe, stojące lub półstojące, półstojące ucho winno opadać lekko, przy końcu załamane w trzech czwartych, zakończone ostro. Włos na uszach krótki, miękki (aksamitny), uszy nie cięte. Nie mogą mieć „frędzli" na końcu.
Szyja. Muskularna i wdzięcznie osadzona w skośnych łopatkach.
Klatka piersiowa. Bardzo głęboka o szerokości proporcjonalnej do wielkości psa.
Tułów. Zwarty, grzbiet prosty, żebra głębokie i dobrze wysklepione w górnej połowie użebrowania, z boku raczej płaskie. Zad: silny i muskularny, szeroki z góry. Biodra: szerokie i silne.
Kończyny. Zarówno przednie, jak i tylne krótkie i muskularne. Łopatki: stosunkowo szerokie i dość silnie ukośnie osadzone. Szczyt łopatek ściśle przywarty do kręgosłupa, tak że przy chodzie ruch ich jest mało dostrzegalny. Łokcie blisko tułowia, zarówno w chodzie, jak i gdy pies stoi, przez co ramię jest dobrze uplasowane pod łopatką. Przednie kończyny: proste i gęsto pokryte krótkim i twardym włosem. Tylne kończyny: krótkie i żylaste. Uda muskularne i niezbyt rozstawione. Stawy skokowe zwięzłe i dobrze osadzone pod korpusem, tak że są blisko siebie zarówno w postawie stojącej, jak i przy biegu (truchtem). Gdy pies stoi, stawy skokowe winny być ustawione prosto lub pionowo i niezbyt rozstawione.
Stopy. Przednie większe od tylnych, okrągłe, proporcjonalne, silne, o grubych poduszkach, pokryte krótkim twardym włosem. Stopa skierowana na wprost ku przodowi. Tylne stopy mniejsze, nie tak okrągłe jak przednie, też o grubych poduszkach. Spód stóp i pazury wyraźnie czarne.
Ogon. Długi na 15 do 18 cm, pokryty twardym włosem, bez „piór", możliwie najprostszy, wesoło noszony, ale nie na grzbiecie, nie zakręcony.
Poruszanie się. Swobodne, proste i wolne. Przednie kończyny wyrzucane ku przodowi z łopatki, ruchy tylnych kończyn swobodne i zwarte. Stawy skokowe sprężyste, podsuwane daleko pod korpus, tak że przy ruchu nogi tułów jest wyrzucany energicznie ku przodowi.
Maść. Biała.
Sierść. Powinna składać się z dwóch rodzajów uwłosienia. Pokrywa twarda, długości około 5 cm, nie kręcąca się, podszycie przypominające futro, krótkie, zwarte i miękkie. Otwarty włos wadliwy.
Waga. Psy 5 do 8 kg, suki 5,5 do 7 kg. Wysokość w kłębie — 20 do 30 cm.
Wady dyskwalifikujące. Sztywny, szczudłowaty chód, oczy wypukłe i jasne, uszy obwisłe, okrągłe, szerokie, cienkie, zbyt ciężkie i nadmiernie owłosione. Wadą są zbyt związane stawy skokowe (postawa krowia), za długi ogon. Sierść jedwabista, falista lub lo-kowata jest poważnym błędem, jak również luźna nie zwarta. Czarne lub szare włosy dyskwalifikują. Niedopuszczalne przodo i tyłogryz oraz wadliwe zęby.
Pies ten nie zyskał sobie poza Anglią większego koła miłośników. Stał się natomiast popularny w Ameryce, gdzie amerykański Kennel klub ustalił nieco odmienny wzorzec tolerując większą wagę, lecz żądając bezwzględnie stojących uszu, a natomiast nie tolerując trymowania, przeciwnie żądając naturalnej kondycji sierści.