Szkocki terrier jest bliskim kuzynem West Highland White terrier a. Hodowany jest w całej Europie. Rasa ta przechodziła również szereg ewolucji nim ustalono w 1930 r. jej wzorzec. O popularności tej rasy w Polsce świadczy fakt, iż w pierwszym powojennym numerze organu Związku Kynologicznego w Polsce „Pies" rasa ta jako pierwsza doczekała się monograficznego omówienia. Za autorem tego artykułu inż. Z. Biernackim powtarzam jego tłumaczenie angielskiego wzorca z uwzględnieniem późniejszej ko-rektury.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Szkocki terrier jest krępym, niemal kwadratowym, mocno zbudowanym, krótkonogim psem; głowę nosi wysoko, uszy ma małe, stojące, ogon prosty i zadarty, oczy ciemne i bystre, inteligentne. Owłosienie posiada zwarte, szorstkie. Pomimo pozornego spokoju jest on ruchliwy i sprawia wrażenie dużej siły w małym ciele. Ruchy jego są zwinne i harmonijne.
Głowa. Wyraźnie długa, lecz nie szeroka, sprawia raczej wrażenie wąskiej. Czoło długie, pożądane krótsze od kufy, bardzo sklepione, z wyraźną bruzdą między oczami. Pysk masywny i bardzo silny, zakończony dużym, zawsze czarnym nosem. Przednia linia pyska lekko cofnięta ku podbrodziu. Zęby duże, siekacze górne szczelnie zachodzą na dolne, jak nożyce.
Oczy. Ciemnobrązowe lub czarne, małe, kształtu migdała, szeroko rozstawione i głęboko osadzone, wyraziste, bystre, ocienione krzaczastymi brwiami.
Uszy. Możliwie małe, wysoko osadzone, stojące, ostro zakończone, pokryte krótkim, cienkim, pluszowym włosem, nigdy cięte.
Szyja. Silna, muskularna, umiarkowanej długości, płynnie łącząca się z szeroką i głęboko opuszczoną między przednimi nogami klatką piersiową.
Kończyny. Krótkie, grubokościste, silne, stosunkowo szeroko rozstawione, zakończone są zwartymi, porosłymi krótkim włosem, okrągłymi stopami, zaopatrzonymi w czarne, silne pazury; przednie stopy są większe i silniejsze od tylnych. Kończyny przednie proste, lekko ukątowane, nie mogą w żadnym razie być skierowane łokciami na zewnątrz lub wewnątrz.
Tułów. O prostym, krótkim i szerokim, muskularnym grzbiecie i dobrze wysklepionych żebrach. Zad: potężny, o silnie umięśnionych udach.
Ogon. Możliwie krótki, nie przekraczający 3A wysokości w kłębie, gruby u nasady i stopniowo zwężający się ku końcowi; powinien być noszony prosto lub z lekkim szablowatym wygięciem pionowo do góry, nigdy ponad grzbietem, nigdy cięty.
Sierść. Całe ciało, oprócz czoła, uszu i stóp, pokryte jest twardym, szczeciniastym, długim do 5 cm włosem, pod którym znajduje się gęsty i miękki podszerstek, co znakomicie chroni psa przed zimnem.
Maść. Najczęściej spotykaną maścią szkockich terrierów jest czarna i morengowana w różnych odcieniach, bywają jednak szko-ty maści szarej (jasnej i ciemnej), stalowej i piaskowej. Wszelkie białe odznaki są u szkockich terrierów niedopuszczalne z wyjątkiem małej plamki na piersiach, która jest tolerowana.
Wysokość. Nie powinna przekraczać 23—30 cm, a długość jego od przedpiersia do k. siedzeniowej powinna wynosić o 10 cm więcej niż wysokość w kłębie.
Waga. W granicach 7—8 kg dla suki i 8—9 kg dla psa.
Wady dyskwalifikujące. Okrągła głowa, wysunięta żuchwa lub szczęka; jasne, duże lub okrągłe oczy; cielisty lub brązowy nos; duże, okrągłe lub zwisające uszy; wygięty grzbiet; cienkie, wysokie lub nawet lekko wygięte kończyny; zakręcony ogon; miękki kręcony włos i brak podszycia; białe oznaki; waga przekraczająca 9 kg, a wysokość 30 cm.
Psy te zyskały sobie niezwykłą popularność, szczególnie odmiana gładko-czarna. Inne maści są równie efektowne i zasługują na takie samo rozpowszechnienie, a nawet moim zdaniem nieraz nadają sylwetce bardziej ożywiony wyraz. Hodowcy tych psów twierdzą, że zyskują one na charakterze, jeśli są trzymane parami lub w towarzystwie innych psów, gdyż jako „jedynaki" mają skłonność do popadania we flegmatyczną melancholię lub stają się zgryźliwe. Na wzmiankę zasługuje ponadto, że psy te, jak zresztą wszystkie terriery szorstkowłose, wymagają, jeżeli mają być utrzymane w kondycji wystawowej, starannego i umiejętnego try-mowania.