Pies - SKYE TERRIER

Skye terrier (czyt. skaj terrier) jest niezwykle modnym psem pokojowym.  Nazwa pochodzi od jego ojczystej wyspy — Skye.
W obecnej swej formie stał się psem luksusowym. Hodowcy prze­ścigają się w wyhodowaniu psa o jak najdłuższym włosie, który z grzbietu opada do ziemi, wlokąc się po bokach. Włos powinien być tak długi, by nie można było, patrząc na psa z profilu, spo­strzec wolnej przestrzeni między psem a ziemią. Oczywiście takie okazy już nie pełnią służby nornika, choć zachowały charakter ter­riera. Wzorzec wymaga, by włos był co najmniej 5,5 cala (13 cm) długi, lecz ostatnio psy o sierści 10-calowej (25 cm) nie należą wcale do rzadkości.
WZORZEC Głowa. Długa, o silnych szczękach, ostrych, zachodzących na siebie, równych zębach (czasem górne zęby zachodzą na dolne). Czaszka: pojemna, o szerokim czole, z silnymi brwiami, zwęża się ku oczom i dalej ku pyskowi z lekką wklęsłością między lub poza oczyma. Oczy: orzechowe, średniej wielkości, blisko osa­dzone. Pysk: zawsze czarny. Uszy: stojące lub wiszące; stoją­ce — nieduże, o sztywnym brzegu zewnętrznym, skośnie ku sobie skierowane wewnętrznymi krajami od szczytu ku czaszce; wiszące są dłuższe, zwisają prosto ku przodowi i płasko leżą ku czołu. Szyja. Długa, lekko grzywiasta.
Tułów. Wyraźnie długi i niski, szeroka łopatka, klatka piersiowa głęboka, dobrze ożebrowana, jajowata, oglądana z boku robi wra­żenie płaskiej.
Kończyny: krótkie, proste i muskularne, bez wilczych pazurów, stopa podłużna i prosto ustawiona.
Zad i słabizny. Pełne i dobrze rozwinięte. Ogon wiszący, do połowy prosty, od połowy wygięty. Jeśli ogon jest wzniesiony — tworzy przedłużenie grzbietu, lecz nie jest noszony wyżej lub za­kręcony.
Szata. Podwójna. Podszycie krótkie, zwarte, miękkie i wełniste; pokrywa długa, średnio 13 cm, twarda, prosta, płaska bez wirów i loków. Włos na głowie krótszy, miększy i zasłaniający czoło i oczy. Na uszach zwisający ku środkowi, opadający i mieszający się z bocznymi kosmykami, nie ciężki, lecz otaczający ucho jak frędzle,mimo to kształt ucha powinien być widoczny. Ogon zdob­ny w pióra.
Maść. W różnych tonach ciemno lub jasnoniebieska, szara albo płowa z jasnymi nalotami. Barwa na głowie i nogach stonowana z tułowiem.

damskie męskie loki | choroby psychiczne psychozy | kluby | dworzec | tolerancja w szkole | jajko | plany na życie | akwarystyka morska sklep

Powitanie

Autor w pracy tej wykazał — z jednej strony — ogrom­ne zamiłowanie do czworonogiego przyjaciela człowieka, a z dru­giej — bardzo wszechstronną i głęboką znajomość przedmiotu. W naszej ogólnej sytuacji na odcinku nauk zootechnicznych i ich praktycznego zastosowania odczuwa się wyraźny brak momentu, może nie tyle czysto amatorskiego, co elementu wyraźnego zamiłowania i umiłowania obiektu hodowlanego, którego celem ho­dowli i rozmnażania bynajmniej nie jest wyłącznie tylko jedno­stronnie materialne ujęcie sprawy. Z tej też przyczyny rozwój i rozbudowa tzw. „psiego sportu" ma niewątpliwie szersze zna­czenie niż zakres zamiłowań wąskiego kręgu amatorów tej czy innej rasy psów. Rozwój hodoioli tego najstarszego domowego zwierzęcia niewątpliwie przyczynić się musi do podwyższenia po­ziomu hodowli zwierząt domowych w ogóle, i to bodaj jest jeszcze ważniejsze niż pewne utylitarne względy związane z hodowlą i produkcją psa obrończego, pasterskiego czy myśliwskiego. Ponie­waż zaś rozwój naszej kynologii pomimo wysiłków ze strony Związku Kynologicznego jest ciągle jeszcze bardzo niski, przeto książka niniejsza jest tym bardziej na czasie i niewątpliwie będzie się mogła przyczynić do podniesienia owego poziomu, potrzebując zresztą, rzecz jasna, uzupełnienia ze strony fachowej prasy kynologicznej, której wciąż jeszcze nie możemy się w naszym kraju doczekać.

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009