Rasa ta znana jest od początków osiemnastego stulecia jako produkt hodowli irlandzkiej. Zyskała ona jednak ogromną popularność także poza swoją ojczyzną. U nas, a może i na całym kontynencie, jest najpopularniejszym przedstawicielem setterów. Pochodzenie jego nie jest wyjaśnione. Przypuszcza się, że pochodzi od szkockiego setter a i posiada jakieś bliżej nieznane domieszki.
Co prawda teoria ta nie jest wyjaśniona i dziś wszelka domieszka czarnychwłosów jest niedopuszczalna. Rasa ta wyróżnia się — o ile jest właściwie chowana — dużą odpornością, twardością i bardzo żywym temperamentem. Temperament ten, zwłaszcza w okresie młodości, wymaga szczególnej umiejętności od przewodnika, który ma setter a ułożyć do pracy polowej. Rasa ta jest późno dojrzewającą, lecz właściwość tę wyrównuje z nadwyżką swą długowiecznością, przy czym zachowuje swą żywość i temperament przez długie lata do późnej starości.
WZORZEC Głowa. Długa i wąska, między uszami owalna, z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym. Wyraźne łuki nadoczne, krawędź czołowa dobrze zaznaczona. Kufa umiarkowanie głęboka i łagodnie graniasta przy końcu. Grzbiet nosa od krawędzi czołowej do końca długi, nozdrza szerokie, kolor nosa ciemnomahoniowy lub czekolądowy. Szczęki równe, wargi nie tworzą fafli. Oczy nie mogą być zbyt duże, powinny być koloru orzechowego lub brązowego. Uszy średniej wielkości, delikatne, nisko i daleko ku tyłowi osadzone, opadają ściśle przy głowie.
Szyja. Umiarkowanie długa, muskularna, lecz nie gruba, łagodnie wygięta, bez podgardla.
Tułów. Winien być proporcjonalnej długości. Łopatki lekkie, głębokie i daleko do tyłu zachodzące. Klatka piersiowa głęboka, z frontu raczej wąska. Żebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc. Lędźwie muskularne, łagodnie wysklepione. Tył szeroki silny.
Ogon. Umiarkowanej długości, nisko osadzony, silny u nasady i zwężający się silnie ku końcowi, noszony z łagodnie szablastym zagięciem lub prosto prawie na linii grzbietu.
Kończyny przednie. Silne i żylaste, o silnym kośćcu, swobodnym, nisko osadzonym łokciu bez tendencji do wychylania się na zewnątrz lub do wewnątrz.
Kończyny tylne. Od bioder do stawu skokowego długie i muskularne, od kolan do pięty krótkie i silne. Kolana i skoki dobrze uką-towane, bez tendencji do wychylania się na zewnątrz lub do wewnątrz. Stopy raczej drobne, silnie zwarte, palce silne, zwarte i wysklepione.
Szata. Włos na głowie, przodzie kończyn i na końcach uszu krótki i cienki. Zresztą na całym ciele umiarkowanie długi, płaski, nie kędzierzawy ani falisty. Na górnej części uszu długi, cienki włos tworzy pióra. Również długi, cienki włos występuje na tyle nóg. Na brzuchu, klatce piersiowej i szyi tworzy widoczne frędzle. Stopy ozdobione piórami między palcami. Ogon winien być ozdobiony ładnymi piórami z długiego włosu, stopniowo skracającymi się ku końcowi. Pióra względnie frędzle winny być proste i jak najbardziej płaskie.
Maść. Winna być soczysta, złotoorzechowa lub czerwonomaho-niowa bez śladu czerni. Dopuszczalny jest biały gors na piersi, szyi, skarpetki, mała gwiazdka na czole lub wąski pasek, łysinka przy nosie lub masce. Dawniejsze wzmianki angielskiej literatury łowieckiej wspominają, że pierwotnie settery irlandzkie bywały łaciate biało-czerwone, a i dziś jeszcze w ojczyźnie swej występują linie łaciate bardzo cenione jako psy myśliwskie.