Anglia wyhodowała jeszcze jedną grupę psów myśliwskich u nas zupełnie lub prawie zupełnie nieznanych. Są to retrievery i to istniejące obecnie w czterech odmianach: a) curty coatet, b)flat coatet, c) golden i d) labrador.
Anglicy mając doskonałe psy polowe w setterze i pointerze, nie żądają od nich aportowania, a dla tego celu wyhodowali specjalne psy, służące do buszówki i aportowania zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Przypuszczalnie powstały one ze skrzyżowania set-tera, spaniela, pudla i nowofundlandczyka, a niewątpliwie i wyżła kontynentalnego, może nieco od niego silniejsze w budowie. Zależnie od tego, którzy przodkowie wywarli silniejsze piętno na nowoutworzonej rasie rozróżnia się następujące odmiany: CURTY COATED (lokowaty). Jest psem dość dużym, o typie wyżła, ma sierść irlandzkiego wodnego spaniela lub pudla, zwykle czarną, rzadziej też brązową. Rasa ta i w Anglii również ustępuje z pola na korzyść innych odmian.
FLAT COATED (gładko włosy). Pochodzi od setter a i psa z Labradoru (wodołaza). Jest zwykle również czarny lub brązowy o włosie półdługim. Przypomina długowłosego wyżła kontynentalnego.
GOLDEN (złoty retriever). Uważany jest za potomka psów rosyjskich. Żywo przypomina poprzedniego curty coated — jest jednakże długowłosy i o maści w złotym kolorze.
LABRADOR — jest gładkowłosy, prawie krótkowłosy, o kufie nieco ostrzejszej niż normalnie u wyżła i więcej zbliżonej do owczarka.
WYŻŁY Zasadniczo można rozróżnić dwa kierunki hodowli wyżłów: kontynentalny i angielski. Psy kontynentalne niewątpliwie wywodzą się z dawnych gończaków i posokowców, spośród których po wprowadzeniu w użycie broni palnej wyselekcjonowano psy mające skłonność do wystawiania zwierzyny.
Podobnie jak przy innych rasach w różnych krajach wytworzyły się dla tych samych celów rodzime rasy wyżłów.
Hiszpania posiada cztery odmiany krótkowłose: od lekkiego zbliżonego do pointera do cięższego o typie posokowca, jedną długo i jedną szorstkowłosą.
Francja posiada aż osiem odmian krótkowłosych zwanych bra-que — z dodatkiem regionu lub hodowcy różniących się wzrostem lub umaszczeniem oraz cztery odmiany długowłose zwane epa-gneuls i dwie odmiany szorstkowłose zwane grijfon d'arret lub też barbet.
Włochy mają jedną odmianę krótkowłosą (bracco) i jedną szorstkowłosą (spinone).
Czesi, poza wyżłami niemieckimi, hodują swoją odmianę regionalną szorstkowłosą — Ćesky fousek.
Niemcy do przełomu stulecia miały szereg odmian regionalnych, odpowiadających pozostałościom feudalnej struktury kraju, podzielonego na królestwa i księstwa. Odmiany te jednak w miarę postępującej unifikacji kraju ograniczono do trzech zasadniczych typów według sierści, tj. gładkodługoszorstkowłosych oraz raczej nielicznych, wypieranych przez szorstkowłose, pudelpointe-rów. Pogłowie psa myśliwskiego w Niemczech było dość różnorodne i obejmowało wyżły, w których łączyła się krew ogara, posokowca i psów polowych pochodzących z Hiszpanii, Francji a ostatnio również w dużym bardzo stopniu angielskiego pointera. Hodowla niemiecka żądała od wyżła wielu różnych właściwości, które trudno było połączyć w jednym psie; żąda się bowiem od nich zarówno stójki w polu na ptactwo, buszówki i szperania w lesie, wzorowego aportowania postrzałków i dobrej pracy posokowca. Trudno byłoby połączyć w jednym psie te wszystkie talenty.
Chcąc być dobrze zorientowanym w rodzajach wyżłów przede wszystkim należy sobie zdać sprawę z dwóch zasadniczych kierunków, które panują w dziedzinie hodowli i użytkowaniu psów myśliwskich: kierunek angielski i kierunek kontynentalny (wpływy niemieckie).
Kierunek angielski dąży do jak najdalej posuniętej specjalizacji. Wpłynęły na to warunki lokalne i tradycja łowiecka. Zamożny gentelman-myśliwy oraz jego personel dysponuje do każdego rodzaju polowania, niemal dla każdej zwierzyny osobnym psem specjalistą.
Łowiectwo kontynentalne, żyjące innymi tradycjami, wytworzyło też inne typy psów myśliwskich. Kontynentalny myśliwy posługuje się na ogół jednym psem we wszystkich sytuacjach rozległej praktyki łowieckiej, przy polowaniu na każdą zwierzynę. Pies wszechstronny może wykazać dobre rezultaty przeciętne, lecz w poszczególnych dziedzinach nigdy nie będzie mógł konkurować ze specjalistą; specjalista natomiast osiąga niezwykle wysoki poziom, ale tylko w swoim dziale. Każdy bowiem dział myślistwa wymaga od psa odmiennych, często nawet sprzecznych, dyspozycji wrodzonych.