Któż nie zna tego, ongiś tak popularnego, a dziś rzadkiego towarzysza naszych rodziców lub dziadków. Mało kto jednak wie o tym, iż w dawniejszych jeszcze czasach był on psem myśliwskim zwanym również węgierskim psem wodnym. Wygląd jego i charakter wskazuje na to, iż jest on potomkiem psów zarówno myśliwskich, jak i owczarskich. Oba te gatunki od wieków współpracując z człowiekiem wyrobiły w sobie inteligencję i łatwość uczenia się. Pudel zaś przejął od obu swych przodków wszelkie zalety nie przejmując wad. Toteż słusznie słynie on od pokoleń jako uosobienie psiej mądrości. Czy w cyrku czy w domu, wszędzie celuje pojętnością w nauce i rzucającą się w oczy chęcią do nauki i produkowania swych umiejętności. Dziwić się tylko należy i żałować, że pies o tak miłym charakterze psa-towarzysza stracił tak na popularności. Chyba to jedno jest wytłumaczeniem, iż szata jego wymaga codziennego i sumiennego pielęgnowania.
Dawniej moda zalecała dwa sposoby pielęgnowania szaty: lokowały i sznurowany. Ten ostatni polegał na tym, że włosy zamarłe nie wyczesywano, lecz splatano, jakby przędąc długie sznury sięgające do ziemi. Taka fryzura była udręką dla właściciela i psa. Słusznie też zanikła ona zupełnie. Okazało się, że celowe jest strzyżenie psa, co wymaga jednak pewnej umiejętności. Ułatwia ono jednak utrzymanie psa w kondycji wystawowej lub przynajmniej zbliżonej do takiego stanu. Pilnować tylko należy, by włos nie zbijał się na filc. Strzyże się głowę wystrzygając pysk, lecz pozostawiając bokobrody i brodę. Nad oczyma aż po obrożę pozostawia się czuprynkę. Przednie nogi wystrzyga się do wysokości piersi, zostawiając jednak mankiet na pęcinie. Grzbiet od ostatniego żebra do nasady ogona oraz brzuch od żeber — ostrzyżone. Podobnie i tylne uda oraz nogi z pozostawieniem na stawach skokowych obrączki. Ogon przy nasadzie również wystrzyżony, tylko przy końcu pozostawia się kitowały pędzel. Ogon zresztą przycina się po urodzeniu szczenięcia o 1li lub Vs.
Poza tym tzw. „klasycznym" sposobem fryzowania pudla, przyjął się ostatnio zwyczaj strzyżenia na „karakuła" tzn. głowę fryzuje się jak u kerry blue terriera, a cały tułów strzyże się równomiernie.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Dobrze zbudowany, żywy, inteligentny pies o bystrym wyrazie.
Głowa. Długa, prosta, o szlachetnej linii, lekko zaznaczonym guzie potylicznym. Pysk dość długi, lecz nie szpiczasty, niezbyt zaakcentowane policzki, uzębienie białe, silne i równe. Podniebienie ciemne, wargi czarne, nie obwisłe. Nos wyrazisty, o barwie umaszczenia z wyjątkiem białych, u których dopuszczalny jest cielisty. Oko — stonowane, ciemne. Uszy — nie za wysoko osadzone, ściśle do głowy przylegające, dość długie i szerokie, ku końcowi zaokrąglone.
Szyja. Proporcjonalna, silna, nosi głowę wysoko i dumnie.
Klatka piersiowa. Głęboka i w miarę szeroka. Grzbiet. Krótki, silny, prosty lub bardzo nieznacznie wygięty ku górze. Lędźwie szerokie i muskularne.
Zad. Prawie prosty lub nieznacznie opadający.
Ogon. Osadzony wysoko, noszony powyżej linii grzbietu pod kątem ku górze lub na bok, lecz nie zakręcony, nieco przycinany.
Kończyny przednie. Proste, o mocnym kośćcu, muskularne. Łopatka silna, muskularna, skośna.
Kończyny tylne. Dobrze umięśnione, o dobrych wiązaniach.
Stopy. Małe, okrągłe, zwięzłe. Palce wysklepione, silne. Poduszki twarde i silne. Pies robi wrażenie jakby stał na palcach.
Szata. Włos bardzo gęsty, obfity, raczej twardowełnisty, nie sfilcowany.
Maść. Jednolita, czarna, biała, brązowa lub niebieskoszara. Skóra u białych różowa lub różowa z ciemnymi plamami pigmentowymi.
Wzrost. Duży, około 60 cm; karzeł nie więcej niż 38 cm. U obu odmian pozostałe wymagania wzorca takie same.