Pochodzenie pointera wyprowadza się z psów hiszpańskich, używanych do polowań na ptaki, czy to przy pomocy sieci, czy przed sokołami, czy wreszcie przed strzelcem w okresie od przodu nabijanej broni z kurkami skałkowymi, kiedy myśliwy wymagał i wymagać musiał od psa polowego poza nosem wytrwałej stójki, by zdążył przygotować broń i podejść do zwierzyny na bliski dystans odpowiednio do nośności i celności ówczesnej broni. Stójka jest właściwie zachowaniem się przeciwnym instynktowi łowieckiemu, który każe się psu rzucić na łup.
Dziś nie można powiedzieć na pewno, jak doszło do tego, że uzyskano psa ptasznika, który na zapach zwierzyny a właściwie kur, zamierał jak porażony i za wyciekającą kurą podciągał wolno nie płosząc jej. Przypuszczalnie wielowiekowa selekcja wśród setek pokoleń psów doprowadziła do otrzymania tego, pożądanego przez człowieka, a przeciwnego naturze psa wyniku. Na starych sztychach ówczesne psy polowe zaopatrzone są w rodzaj kagańca z kolcem, który miał je hamować przed zbytnią agresją wobec wystawianych kur.
Źródła średniowieczne i późniejsze wskazują na to, iż ówczesny wyżeł lub legawiec był psem raczej ciężkim, powolnym w chodach stosownie do potrzeb i możliwości ówczesnych myśliwych, polujących na ptactwo. Dopiero w miarę doskonalenia się broni palnej wyłoniła się potrzeba psów żywszych, pokrywających więcej pola przed myśliwym i wytrwale rewirujących po wrzosowiskach, gdzie głównym przedmiotem zainteresowań łowieckich były grousy (rodzaj pardw). Angielscy hodowcy sięgnęli tu do swoich ogarów, a w szczególności do fcochoundów, które były wytrwałymi galopenami. Tajemnicą talentu myśliwych-hodowców angielskich jest, jak udało się im, wziąwszy od gończaka budowę i wytrwałość, przeszczepić na tego nowego psa zainteresowanie ptactwem i wrodzoną stójkę i co więcej pozbawić go prawie zupełnie zainteresowania dla zwierzyny włochatej. Faktem jest, iż udało im się to w pełni i powstała nowa rasa —pointer — ideał wyżła polowego.
WZORZEC Głowa. Szeroka między uszami, opadająca od szczytu ku nasadzie nosa. Kości policzkowe wyraziste. Uszy nisko osadzone, cienkie, miękkie, aksamitne, szeroki pysk i nos u nasady. Szczęki równe.
Szyja. Silna, długa i lekko wygięta.
Klatka piersiowa. Bardzo głęboka, pojemna, lecz raczej wąska. Grzbiet długi, dobrze związany z łopatkami. Lędźwie szerokie.
Kończyny przednie. Podobnie jak u foxhounda, winny być proste i o silnym kośćcu. Łopatki długie i skośne. Stopy okrągłe, kocie.
Kończyny tylne. Istotną cechą pointera jest tył. Uda nie mogą być za długie, a stawy skokowe zbyt wyraziste. Natomiast winny być właściwie ukątowane i jeszcze prostsze niż u foxhounda, gdyż pointer zamierając w stójce przerzuca swój ciężar na nie. Kości stawu skokowego powinny być ponadto krótkie. Mięśnie podudzia powinny być dobrze uwidocznione.
Maść. Poszczególne hodowle lub regiony faworyzują różne barwy. Zwykle białą z żółtymi lub brązowymi a także czarnymi łatami lub cętkami, lecz i czarną, a nawet czerwoną z czarnym.
Wzrost: 60—68 cm.
Waga: 24—27 kg; u suk odpowiednio mniej.
Do powyższego wzorca jeszcze dodać by można, że pointer odznacza się wyrazistym guzem potylicznym, a ogon silny w nasadzie powinien być w ogóle raczej cienki i krótki, równomiernie się zwężający, noszony o ile możności w jednym poziomie z grzbietem.
Jak wynika z podanego wzorca w ojczyźnie pointerów — Anglii — zwraca się uwagę przede wszystkim na cechy użytkowe. Podobnie, jak w hodowli follbluta, nie tracąc czasu na utrwalenie zewnętrznych cech drugorzędnych selekcjonuje się psy przez próby użyteczności na próbach polowych. Inna rzecz, że to poszukiwanie użyteczności doprowadziło do tego, że równocześnie wyselekcjonowano psa pięknego w swej celowej harmonii budowy. Toteż mimo lakonicznego wzorca rasa jest wyrównana w budowie. Chciałbym tu jeszcze wspomnieć, że i u nas selekcja powinna być oparta przede wszystkim na próbach polowych, a do hodowli należałoby używać tylko psów po dobrych przodkach, które wykazały swą użyteczność. Należałoby tylko przy tym baczyć, by eliminować psy zbyt lekkie, jeśli — co często ze zbytnią lekkością idzie w parze — mają one skłonność do nerwowości.
Muszę tu jeszcze dodać, że przy produkowaniu użytkowych psów polowych dopuszczalne, a nawet czasami wskazane jest doprowadzenie krwi pointera do gniazd cięższych wyżłów krótkowłosych kontynentalnych, przez co potomstwo zyskuje na szybkości i walorach polowych. Lecz takich krzyżówek nie można uważać za poin-tery i używać ich do dalszej hodowli z pointerami, lecz co najwyżej do uszlachetnienia psów kontynentalnych. Pointer, podobnie jak koń angielski, powinien być uważany za psa krwi pełnej. Przy wpisach do księgi wstępnej psów odpowiadających wzorcowi pointera powinna być stosowana wielka surowość ocen i wymagana próba polowa, wykazująca węch i chody.