Rasa ta występuje w 5 odmianach, z których każda jest hodowana oddzielnie jako odmienna rasa. Przy podawaniu wzorców korzystałem z książki J. Coupleta, przewodniczącego klubu hodowców tej rasy.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Pies inteligentny, silny, przystosowany do pobytu na wolności, odporny na zmiany atmosferyczne. Posiada talent pasterski i walory stróża, a w razie potrzeby staje się gorącym i zawziętym obrońcą swego pana. Owczarek belgijski jest czujny i uważny, w bezustannym ruchu jest niezmordowanie wytrwały. Ma on wyraźną tendencję do okrążania, po linii prostej raczej biegnie niechętnie.
Głowa. Długa, o kufie zaostrzonej, nie za ciężka, czoło raczej płaskie niż wypukłe. Krawędź czołowa zaledwie umiarkowanie zaznaczona. Nos czarny. Oczy brązowe, pożądane ciemne, wejrzenie ciekawe o wyraźnie inteligentnym wyrazie. Uszy trójkątne, sztywne i proste, dobrze osadzone, średniej wielkości.
Szyja. Walcowata, niezbyt długa.
Klatka piersiowa. Raczej wąska, jednakże głęboka i nisko zachodząca między łokciami jak u wszystkich zwierząt o szybkich chodach. Brzuch średnio rozwinięty (nie pojemny ani charci). Grzbiet poziomy, szeroki i silny, umiarkowanie długi.
Kończyny przednie. Łopatka długa i ukośna, tworząca ostry kąt z ramionami. Ramiona ustawione równolegle do korpusu. Podra-mię długie.
Kończyny tylne. Uda i podudzia dobrze umięśnione. Goleń długa. Staw skokowy dobrze ukątowany. Stopy okrągłe, kocie. Ustawienie kończyn z przodu i z tyłu prostopadłe.
Ogon. Silny u nasady, średniej długości, w szczegółach różny, zależnie od odmiany. W spoczynku pies nosi ogon nisko, koniec zagięty na poziomie stawu skokowego. W ruchu ogon lekko zadarty ku końcowi, jednakże nie zakręcony.
Wzrost. Średnio 55—65 cm u psów, 52—60 cm u suk.
Waga: około 25 kg.
Szata. Różni się znacznie, co do długości, wyglądu, kierunku i maści u poszczególnych typów i ona też stanowi kryterium odróżniające 5 odmian tej rasy.
Wady dyskwalifikujące. Ogon zbyt wysoko noszony, wychylony na bok od linii grzbietowej, uszy nie stojące lub obcięte. Psy z urodzenia bezogoniaste albo z krótkim kikutem czy też z ogonem obciętym nie mogą być oceniane. Płaskie stopy.
ODMIANA DŁUGOWŁOSA. Maść. Całkiem czarna, matowa (nie lśniąca), u odmiany „Groenendal" r— czerwonomahoniowa (tolerowana mała biała plamka na gorsie); u odmiany „Tervueron" — czerwonomahoniowa z maską możliwie najbardziej czarną.
Sierść. Długa i prosta na całym ciele, z wyjątkiem głowy, zewnętrznej strony ucha i dołu kończyn, które pokryte są krótką sierścią. Wnętrze ucha jest chronione gęstym włosem. Szyja pokryta jest długim włosem, tworzącym kołnierz. Dłoniowa strona podramienia ozdobiona jest frędzlą z długich włosów. Uda są równomiernie ozdobione obfitym długim włosem tworzącym „portki". Ogon tworzy obficie uwłosioną kitę.
Wady. Włos lokowaty lub falisty. Stopy białe są cechą niepożądaną.
odmiana krótkowłosa (malinois). Maść. Płowa z czarną maską (czerń możliwie najbardziej intensywna). Małe białe plamki na piersi i stopach tolerowane.
Sierść. Szczególnie krótka na głowie, zewnętrznej powierzchni ucha i dole kończyn; na pozostałych partiach ciała półkrótka, a bardziej obfita na szyi i ogonie. Zewnętrzny kraj uda ozdobiony frędzlą z dłuższych włosów. Ogon owłosiony na kształt kłosa.
Wady dyskwalifikujące. Włos półkrótki, sierść szorstka rozsiana między krótką. Odmiana czarna krótkowłosa różni się od Malinois tylko kolorem sierści, która powinna być matowo-czarna. Mała gwiazdka lub kreska biała na piersi tolerowana, białe stopy niepożądane.
odmiana szorstkowłosa. Maść. Dopuszczalne wszystkie kolory.
Szata. Powinna być szorstka, średnio długa, gęsta, lecz nie może tworzyć brwi lub brody (typowych dla brodaczy i briarda). Ogon nie tworzy kity.