Maltańczyk, nazywany też hawańskim lub bolońskim pieskiem, jest także niewątpliwym krewnym pinczera. Jest to chyba najstarszy piesek salonowy znany już w antycznej Grecji i Rzymie, gdzie był w wysokiej cenie. Obecnie raczej rzadki, bo wymaga wielkiej staranności przy pielęgnowaniu jedwabistego runa. Poza tym jest on bardzo wydelikacony salonowym trybem życia.
W Anglii spotyka się okazy z sierścią bardzo długą spadającą z grzbietu jak tren na obie strony. Jest to karzeł o wzroście poniżej 25 cm i wadze około 3 kg. Charakterystyczną cechą jest długi włos czysto biały, jedwabisty, rozdzielający się na boki, który w pełni rozwija się dopiero w czwartym roku życia.
Ogólne wrażenie: bardzo delikatny piesek, który spędza bezczynne życie na kanapie lub dywanach.
Ze względu na to, że Związek Kynologiczny w Polsce nie ustalił dotąd obowiązującego wzorca dla maltańczyków podaję zarówno wzorzec angielski, jak też opublikowany w kwietniu w 1938 r. w czasopiśmie „Mój pies" wzorzec oparty na danych Niemieckiego Klubu Hodowców Maltańczyków.
WZORZEC ANGIELSKI Kondycja i ogólne wrażenie: powinien robić wrażenie bystrego terriera o żywych ruchach, sierść nie może być łaciasta, winien być wzorowo wyczesany. Najbardziej pożądana waga 4 do 5 funtów (czyli 1,8 do 2,5 kg), im mniejsza tym lepsza, nie może przekraczać 9 funtów (4 kg).
Głowa. Niezbyt wąska, zbliżona do typu terriera, niezbyt długa, lecz i nieokrągła (jabłkowata).
Uszy: długie i dobrze owłosione, opadające luźno ku bokom głowy. Uwłosienie uszu zachodzi i miesza się z sierścią łopatek.
Oczy: ciemnobrązowe z czarnymi obwódkami (powiekami) niezbyt szeroko rozstawione.
Nos: czysto czarny.
Kończyny. Krótkie i proste, stopy okrągłe, pazurki czarne. Tułów. Krótki i zwięzły, niski, grzbiet prosty od kłębu do ogona. Ogon. Zawinięty na grzbiecie i obficie owłosiony.
Uwłosienie. Bardzo długie, im dłuższe tym wyżej cenione, jedwabiste, nigdy wełniste, proste. Maść pożądana czysto biała, lecz żółtawe naloty nie powodują dyskwalifikacji.
WZORZEC NIEMIECKI Głowa. Dość szeroka, zaokrąglona, łączy się przy widocznym załamaniu z partią nosową. Grzbiet nosa krótki, wąski, zwężający się w szpic. Uzębienie niezbyt silne, dobrze przylegające. Podniebienie przeważnie czarne. Krawędzie warg obramowane czarnymi obwódkami. Głowa bogato okryta jedwabistym włosem. Im jest dłuższy włos, tym piesek bardziej wartościowy. Błędy głowy: wąska czaszka, szeroki i tępo ścięty pyszczek, wysunięta górna lub dolna szczęka.
Oczy. Ustawione na wprost, nieskośne, okrągłe i stosunkowo dość duże. Czarne lub ciemnobrązowe, niewyłupiaste. Błędy oczu: zbyt duże i wyłupiaste, jasne lub łzawiące.
Uszy. Osadzone wysoko, dobrze przylegające, niezbyt wielkie, z powodu długiego i jedwabistego owłosienia wydają się dłuższe niż są w rzeczywistości. Wady uszu: uszy stojące lub za krótko owłosione.
Nos. Krótki, okrągły, mały, niezbyt mięsisty i ciemnoczarny.
Szyja. Smukła, miernie długa, o szlachetnie zaokrąglonym karku. Szyja wydaje się grubsza ze względu na bogactwo jedwabistego włosa, który dzieli się pięknie wzdłuż karku. Błędy szyi: krótka, gruba, zwisające podgardle.
Tułów. Długi, o prostym grzbiecie, z długim jedwabistym, bogato spływającym aż do ziemi runem z przedziałem na grzbiecie. Pierś głęboka, klatka piersiowa dobrze wysklepiona, ale nie beczkowata. Podbrzusze miernie podciągnięte.
Kończyny. Wydają się w stosunku do długości tułowia nieco krótkie. Pazury czarne i niezbyt długie. Białe pazury są dopuszczalne. Łapki zajęcze, palce dobrze wysklepione. Błędy kończyn: zbyt krótkie lub za długie.
Ogon. Wysoko osadzony, spoczywa na grzbiecie, pokryty jest długim jedwabistym włosem. Błędy ogona: zbyt długi i opadający do ziemi.
Uwłosienie. Włos prosty z lekką tendencją do falowania, jedwabisty, rozdzielony na grzbiecie, opada po obydwu stronach tułowia prawie do ziemi. Najdłuższy włos na głowie, tak iż zakrywa prawie cały pyszczek.
Maść. Śnieżnobiała. Kolor skóry różowy. Błędy: wszystkie odcienie żółte lub inne dyskwalifikują psa.
Wzrost dopuszczalny od 24 cm wzwyż. Waga do 3 kg.