Pies - KERRY BLUE TERRIER

Rasa ta stanowi obok irlandzkich terrierów drugi przedmiot du­my Irlandii. Wywodzi się ona również z psów łowieckich łowisk wodno-błotnych. Rasa ta przed drugą wojną światową stała się również modną na kontynencie, dotarła także do Polski. Reprezen­towana była i jest przez nieliczne, lecz dobre egzemplarze.
Jeśli chodzi o przydatność, rasa ta ma te same walory co aire-dale-terrier. Kerry blue terriery są zarówno dobrymi psami my­śliwskimi, jak i towarzyszami; przydatne są także jako psy poli­cyjne. Niewątpliwie są one spokrewnione z Otterhoundem.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Pies żywy, twardy i sprężysty, silny, lecz nie niezdarny. Zdradza inteligencję i ciętość.
Irlandzki wzorzec nie uznaje trymowania i psy ocenia się w na­turalnej kondycji. Anglicy i Amerykanie trymują go podobnie jak inne terriery.
Głowa. Długa i silna, czaszka płaska o nieznacznej krawędzi czo­łowej.
Policzki. Nie wypukłe.
Szczęki. Silne i głębokie, równe z policzkami. Uszy. Małe lub średnie,  umiarkowanie grube,  noszone ku przodowi ściśle przy policzkach.
Pysk. Silny, o równych zębach, ciemne dziąsła i podniebienie. Nos. Czarny, nozdrza szerokie i duże.
Oczy. Ciemne lub orzechowe, małe lub średnie, dobrze osa­dzone.
Szyja. Proporcjonalna, dobrze osadzona w barkach i umiarko­wanie długa.
Łopatki. Smukłe, ukośne, dobrze przylegające.
Klatka piersiowa. Głęboka i umiarkowanie szeroka. Żebra: łagodnie wysklepione, raczej głębokie.
Kończyny przednie. Proste — zarówno z przodu, jak i z boku, o silnym kośćcu, muskularne.
Grzbiet. Silny i prosty, średniej długości, silnie wysklepiony.
Biodra. Krótkie i silne.
Tył. Silny i muskularny, o swobodnej akcji, stawy dobrze zwią­zane.
Stopy. Silne, okrągłe o dobrym podbiciu, zwarte, pięty blisko ziemi. Pazury czarne.
Ogon. Noszony wesoło ku górze, lecz nie nad grzbietem ani zwi­nięty, miernej długości.
Maść. Wszelkie odcienie niebieskiego, od jasnego do ciemnego, wszędzie równomierna, oprócz jaśniejszych lub ciemniejszych par­tii koło uszu, pyska, głowy, ogona i stóp. Podpalane naloty na gło­wie i uszach dopuszczalne u młodzieży.
Szata. Miękka i falista, okrywa równomiernie cały tułów. Głowa, uszy i policzki gładkie.
Wzrost. Psy około 18 cali w kłębie (45 cm), suki nieco mniej.
Waga: psy 15 do 17 kg, suki 14 do 15 kg.

klimat | Fizyka | bank japonii strona | Porady | Książkach | Halemba

Powitanie

Autor w pracy tej wykazał — z jednej strony — ogrom­ne zamiłowanie do czworonogiego przyjaciela człowieka, a z dru­giej — bardzo wszechstronną i głęboką znajomość przedmiotu. W naszej ogólnej sytuacji na odcinku nauk zootechnicznych i ich praktycznego zastosowania odczuwa się wyraźny brak momentu, może nie tyle czysto amatorskiego, co elementu wyraźnego zamiłowania i umiłowania obiektu hodowlanego, którego celem ho­dowli i rozmnażania bynajmniej nie jest wyłącznie tylko jedno­stronnie materialne ujęcie sprawy. Z tej też przyczyny rozwój i rozbudowa tzw. „psiego sportu" ma niewątpliwie szersze zna­czenie niż zakres zamiłowań wąskiego kręgu amatorów tej czy innej rasy psów. Rozwój hodoioli tego najstarszego domowego zwierzęcia niewątpliwie przyczynić się musi do podwyższenia po­ziomu hodowli zwierząt domowych w ogóle, i to bodaj jest jeszcze ważniejsze niż pewne utylitarne względy związane z hodowlą i produkcją psa obrończego, pasterskiego czy myśliwskiego. Ponie­waż zaś rozwój naszej kynologii pomimo wysiłków ze strony Związku Kynologicznego jest ciągle jeszcze bardzo niski, przeto książka niniejsza jest tym bardziej na czasie i niewątpliwie będzie się mogła przyczynić do podniesienia owego poziomu, potrzebując zresztą, rzecz jasna, uzupełnienia ze strony fachowej prasy kynologicznej, której wciąż jeszcze nie możemy się w naszym kraju doczekać.

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009