Systematyka przyjęta normalnie w kynologii mieści w poprzednich pięciu grupach wszystkie rasy psów. Od tej zasady uczyniłem odstępstwo, gdyż podział ten nie jest w pełni przekonywający i nie mogąc się z nim pogodzić wprowadziłem jeszcze szóstą grupę. Badając bowiem pochodzenie szeregu ras karłowatych krótkogło-wych spotykamy się zwykle z uwagą, że przodkowie ich pojawiają się w Europie w okresie handlowej ekspansji państw kolonialnych tj. w okresie zdobywania nowych rynków na Dalekim Wschodzie i stamtąd też psy te zostały przywiezione. Poza tym do dnia dzisiejszego utrzymały się one jako rasy rodzime na Wschodzie i dlatego nie zasługuje na wiarę teoria, że psy te są potomkami psów o typie płochacza.
Wątpliwość tę pogłębia jeszcze okoliczność, że tylko psy długowłose tego typu zalicza się do potomków Canis familiaris intermedius Woldrich, a krótkowłosego reprezentanta tej rodziny podrzuca się do grupy pochodzącej od Canis familiaris Inostranzewi lub Canis familiaris decumanus. Niestety brak mi źródłowych informacji, które by pozwalały mi na uzasadnienie innej systematyki, lecz kierując się własnym wyczuciem wyłączyłem te rasy, które wydały mi się podrzuconymi do wspomnianych grup.
Jeśli nawet systematyka taka nie ma naukowych podstaw, a nawet jest sprzeczna z dotychczasową, to sądzę jednak, że czytelnik nic na tym nie straci, gdy w książce nie mającej pretensji do naukowego uzasadnienia systematyki kynologii według pochodzenia ras znajdzie w jednym rozdziale te psy, które moim zdaniem mają wiele cech wspólnych.
Przypuszczam, że przodkiem tych ras tworzących dla mnie jedną grupę jest karzeł azjatycki o typie mopsowatym.