Anglicy, jako naród żeglarzy i kupców, już dawno sprowadzili z Japonii pieska zwącego się tam Japonese lub Japan-tsin (czin znaczy po japońsku pies). Znalazł on w Anglii grupę miłośników — hodowców, którzy stworzyli klub i ustalili jego wzorzec.
WZORZEC Głowa. Stosunkowo duża w proporcji do całości, bardzo szeroka i kuliście wysklepiona. Pysk silny i szeroki, bardzo krótki od oczu do nosa. Szczęka nieco zadarta ku górze. Żuchwa też nieco zagięta lub bardzo krótka. Przodogryz nie jest wadą, o ile zęby nie są widoczne. Grzbiet nosa bardzo krótki, koniec szeroki, nozdrza otwarte, stonowany z maścią psa, tj. czarny u biało-czarnych, a czerwony lub ciemnomięsistej barwy u białobrązowych lub białożółtych.
Oczy. Duże, ciemne, lśniące, raczej wypukłe i szeroko rozstawione.
Uszy. Małe, w kształcie litery V, ozdobione frędzlami, szeroko rozstawione, wysoko osadzone i opadające ku przodowi. Szyja. Krótka i dość gruba.
Tułów. Zwięzły i graniasty, grzbiet krótki. Klatka piersi o-w a głęboka, sylwetka krępa. Tułów i nogi winny być równej wysokości.
Ogon. Zawinięty zwartym pierścieniem na grzbiecie, bardzo obficie owłosiony, tworzy jakby pióropusz nad zadem.
Kończyny. Kościec powinien być raczej cienki, przez co nogi wydają się smukłe, zdobne w obfite pióra. Stopy drobne, raczej długie, pies stoi na palcach, o ile stopy są owłosione, to pióra nie powinny ich poszerzać, lecz raczej wydłużać.
Szata. Włos bardzo obfity, długi, prosty (raczej jedwabisty), bez fal, loków lub kędziorów, niezbyt płaski, z tendencją do odstawa-nia, szczególnie na szyi, tworząc grzywę lub kryzę. Uda silnie owłosione, „porciate", ogon puszysty.
Maść. Czarna, biała lub czerwonobiała łaciata. Czerwień we wszystkich tonach, beż, żółta, pomarańczowa, a także morengo-wana, lecz im soczystsza i wyraźniejsza barwa, tym lepiej. Biel powinna być czysta, a łaty możliwie równo rozłożone na tułowiu, policzkach i uszach.
Wzrost: około 25 cm.
Waga: 2—4 kg, przy dobrej budowie mniejsze są wyżej cenione. Podany angielski wzorzec nie wspomina o bardzo charakterystycznej cesze tej rasy — o bardzo wygiętej szyi, przez co pies nosi głowę wysoko, jakby zadzierając nos spoglądał z pogardą na otoczenie. Poza tym pieski te mają charakterystyczny chód. Przednie kończyny podnoszą wysoko jak konie cyrkowe, co nadaje im swoistego wdzięku. Są one typowymi salonowcami, przy tym są bardzo czujne, a jeśli popadną w zdenerwowanie podnoszą jazgotliwy wrzask, który może nie przyzwyczajonego słuchacza wytrącić z równowagi, tym bardziej, że nie tak łatwo jest je uspokoić, a ew. kara może nawet spotęgować ten atak jakby histerycznej furii. W Polsce japończyków rasowych było i jest bardzo mało, a często mniej udane pekińczyki lub ich krzyżówki bywają prezentowane jako japończyki. Pamiętać należy, że jest to odmienna rasa od chińczyka i nie należy ich ze sobą krzyżować, bowiem rezultaty są złe nie dając ani pekińczyka ani japończyka, po prostu jest to wtedy kundlowaty karzełek nieokreślonej rasy.