WEIMARANER. Obok typowego wyżła krótkowłosego (Deutsch Kurzhaar) występuje w Niemczech i Austrii podobny do poprzednio opisanego — weimaraner.
Głowa jego wydaje się dłuższa dzięki silniejszemu guzowi potylicznemu. Uszy zakończone są raczej szpiczasto. Sierść jest bardziej jedwabista, maść szara od srebrzystej poprzez myszatą do sarniej. Jest to pies raczej leśno-wodny; w pracy polowej wolniejszy.
weimaraner trójbarwny. Masywnej budowy jak wyżeł starego typu, maści dereszowatej z żółtymi oznakami nad oczyma, na wargach, policzkach i piersi lub też szpakowatej z białymi cętkami i czekoladowymi lub rdzawymi łatami.
wyżeł węgierski (magyar vizsla). Jest w sylwetce bardzo podobny do niemieckiego wyżła. Głowę ma suchą z wyraźniejszą niż u niemieckiego wyżła krawędzią czołową. Typową jest maść żółta we wszystkich odcieniach żółtobułczanej. Uważany jest za psa o dobrych zaletach wyżła polowego, uniwersalnego, o żywych chodach.
długowłosy wyżeł niemiecki (Deutsch Langhaar). Powstał on przypuszczalnie z krzyżówki ogara z płochaczami. Popularny był raczej jako pies leśników, poza tym używany do pracy wodnej. Budową odpowiada mniej więcej odmianie krótkowłosej, ale szata powinna być podwójna, o prostych lub lekko falistych włosach pokrywy i bardzo zwartym podszyciu. Maść brązowa jednolita lub z jasną koszulką lub też biała w brązowe łaty lub cętki.
duży munsterlander. Jest to czarnobiała długowłosa odmiana wszechstronnego psa myśliwskiego.
wyżeł szorstkowłosy. Odmienną rasę stanowią wyżły szorst-kowłose (Deutsch Drahthaar). Kilkadziesiąt lat temu różne stowarzyszenia hodowców i myśliwych rozróżniały odrębnie „Drahthaar", „Stichelhaar", „Pudelpointer" i „Griffon". W okresie międzywojennym w Niemczech połączono związki hodowców psów w jeden i trzeba przyznać, że wyszło to hodowli na dobre, bo wytknięto jeden cel całej hodowli, jednocząc wysiłki wielu hodowców, by uzyskać jednolitego psa użytkowego — szorstkowłosego. Budowa anatomiczna tego psa powinna być analogiczna do budowy krótkowłosego a szata szorstka, robocza, o dobrej pokrywie i gęstym podszyciu.
Jakkolwiek rasie tej nadali nazwę Niemcy (Deutsch Drahthaar) i dużo uczynili w kierunku jej wyrównania i rozpowszechnienia, to jednakże podobne psy występują też w innych krajach (francuski — grijfon a poił dur lub wioski spinone). Również i w Polsce spotykało się rodzimą rasę wyżła szorstkowłosego. Po ukazaniu się w 1948 r. pierwszego wydania tej książki spotkał mnie zarzut, iż kierując się „szowinizmem kynologicznym" chcę nadać nazwę „polski" dla tego psa. Otóż dla wyjaśnienia pragnę stwierdzić, że Bechstein w swej encyklopedii łowieckiej (wyd. Gotha 1820—1822) nazywa wyżła szorstkowłosego „Wasserhund", „polnischer Hiih-nerhund" lub „Niederldnder" i opisuje w tych słowach: „pochodzi z Polski, jest krótszy i bardziej krępy niż długowłose psy na kury, ma silniejszą głowę, krótszy pysk, szerszy nos, krótsze uszy, szczególnie silną pierś i nogi oraz dłuższy kędzierzawy włos tworzący na uszach kosmyki, zwykle brązowy lub w białe łaty albo też morengowany. Z natury chętnie idzie do wody. Tak więc nazwę „polskiego" nie ja wymyśliłem, lecz powołuję się na niemieckie źródła z czasów, gdy jeszcze Niemcy nie twierdzili, iż wszystko co dobre musi być niemieckie. Nie twierdzę też, że to jest pies wyłącznie polski, lecz wskrzeszając dawną nazwę pragnąłem zachęcić polskie łowiectwo do żywszego zainteresowania się tą odmianą.
Wreszcie stwierdzić należy, że psy tego typu występują względnie występowały, również na Bałkanach, a Czesi wprowadzili, własną, wyrównaną i ładną odmianę zwącą się „cesky fousek".
Życzyć by sobie należało, aby polskie łowiectwo i kynologia zajęły się gorliwie tą rasą i z materiału krajowego wyselekcjonowały dobrego wyżła szorstkowłosego, przy czym, nawiązując do dawnych tradycji, właśnie pies w białe lub szare łaty mógłby być typowym dla naszych łowisk. Oczywiście przede wszystkim należałoby położyć nacisk na budowę i użyteczność, lecz na większe zainteresowanie zasługują psy łaciate jako żywo umaszczone. Ponieważ pies ten ma być psem wszechstronnym, moim zdaniem w budowie należałoby żądać więcej nieco siły, niż u niemieckiego wyżła krótkowłosego, kładąc większy nacisk na dobrą pracę wodną i leśną, ciętość i instynkt obrończy, a mniejszy na pracę polową, do której użyć by należało raczej pointera lub settera.
Warto tu też dodać, że myśliwi śląscy zgrupowani w Powiatowej Radzie Łowieckiej w Rybniku przyczynili się znacznie do podniesienia krajowej hodowli wyżła szorstkowłosego.
GRIFFON. Sądzę, że słuszne jest przypuszczenie niektórych kynologów, iż wyżły krótkodługoi szorstkowłose są rasami starymi, raczej niezależnie od siebie się rozwijającymi, a nie odmianą tej samej rasy różniącej się tylko sierścią. Za teorią tą przemawia okoliczność, iż na dawnych obrazach i w opisach widać dość znaczne różnice w typie tych trzech ras, a dopiero tendencje unifikacyjne ostatnich dziesięcioleci spowodowały przez selekcję oraz doprowadzenie krwi wyżła krótkowłosego (w szczególności pointera) do obu tych ras, iż zbliżyły się one więcej do siebie wyglądem. Dawne rysunki wyżła szorstkowłosego pozwalają przypuszczać, iż są one spokrewnione z owczarkiem kosmatym utrzymanym dotąd w tzw. typie staroniemieckim czy też rosyjskim, a może i staro-angielskim tzw. bobtail.
Pies ten pochodzący z Francji, a niemniej licznie reprezentowany w Belgii, uważany jest za psa głównie do polowań wodnych. Nazywany jest w tych krajach „Barbet" lub Grijfon d'arret, a ostatnio „grijfon a poił dur". Ten ostatni zbliżony jest wyglądem do szorstkowłosego Niemca. Dawniejszy typ ma szatę wełnistą, lokowatą lub kędzierzawą ze skłonnością do dzielenia się sierści na grzbiecie. W pracy posługuje się raczej dolnym wiatrem. Nie ma on chodów wyżła, a przeciwnie, często charakterystyczny chód taneczny, drobiący. Poza tym w charakterze ich odnaleźć można coś z pudla, lecz i wiele z owczarka. Wskazuje to, iż są one silnie spokrewnione z dawną formą kosmatych owczarków. Również maść (brązowa we wszystkich odcieniach, często z dużą domieszką białego, czasem czarnobiała) wskazuje na to pochodzenie, gdyż maść taka poza tym u wyżłów nie występowała.