Grupa ta w odróżnieniu od poprzednio omawianych psów pasterskich obejmuje w zasadzie psy owczarskie wszelkich odmian.
Owczarek kontynentalny zyskał największą popularność w swej odmianie niemieckiej, lecz pamiętać należy, że jest to pierwotny pies, występujący na całym kontynencie i prawie każda okolica ma swoją odmianę rodzimą mniej lub więcej wyrównaną. Spośród licznych owczarków różnych krajów czy regionów zatrzymam się tylko przy paru, które może w nielicznych okazach dotarły do Polski.
Na pierwszym miejscu wymienić należy niemieckiego owczarka i pokrewnego mu belgijskiego, holenderskiego i francuskiego a także naszego pomorskiego. Następnie owczarka szkockiego oraz staroangielskiego. Wreszcie węgierskie owczarki pumi i puli oraz pokrewnego im owczarka nizinnego polskiego. Na koniec małego owczarka walijskiego (welsh corgi).
Wszystkie te psy od setek pokoleń pomagały człowiekowi przy pasaniu stad, głównie owiec i przy tej współpracy ulegały surowej selekcji. Owczarz bowiem nie mógł używać psów głupich i nieposłusznych. Psy te odznaczają się więc niezwykłą pojętnością w nauce, uległością i wiernością wobec pana, któremu nieomal z ócz chcą wyczytać życzenia i spełniać ochoczo rozkazy, ledwie zaznaczone skinieniem ręki lub gwizdem. Psy te ujmują swą uległością i gorliwym posłuszeństwem. Są one dobrymi stróżami i również dzielnymi obrońcami, choć odwaga ich nie jest połączona z taką pogardą dla niebezpieczeństwa, jak u psów bojowych. Poza tym są one tym odważniejsze, im silniejsze oparcie znajdują w swym przewodniku lub w towarzyszach psach. Same w obliczu niebezpieczeństwa są raczej umiarkowane i rozważne. Ponieważ są łatwe w szkoleniu, pojętne i inteligentne —» zyskały też nieprzeliczone rzesze miłośników i może żadna odmiana psów nie jest tak popularna, jak owczarki.