Francuski bulldog jest również członkiem tej samej grupy. Niewątpliwie płynie w jego żyłach krew dawnych brytanów, lecz prócz tego ma on zapewne domieszkę krwi pinczera lub terriera. Podczas gdy angielskiego bulldoga charakteryzuje flegmatyczność, cierpliwość, a w razie podrażnienia nieustępliwa zaciętość, to francuski bulldog jest pieskiem raczej żywym, w miarę czujnym i wesołym, bystrym pokojowcem. O ile bulldoga angielskiego można by nazwać karykaturalnym uosobieniem grozy, o tyle francuskiego jego kuzyna wesołą groteską. Przypomina on wyglądem bulldoga angielskiego, lecz jest od niego bardziej ruchliwy i żywotny. Rasa ta z pochodzenia i nazwy francuska cieszy się szczególną popularnością w Ameryce i tam też ostatnio można spotkać najtypowsze okazy. Dlatego też podaję jego opis na podstawie wzorca, przyjętego przez amerykański Kennel Klub.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Francuski bulldog winien wywierać wrażenie psa żywego, inteligentnego, muskularnego, o ciężkim kośćcu, gładkiej szacie, krępego, wzrostu średniego lub małego.
Proporcja i symetria. Poszczególne cechy charakterystyczne winny być we właściwej do siebie proporcji tak, by żadna przez nadmiernie lub zbyt słabe zaakcentowanie nie zachwiała właściwej proporcji całości.
Cechy płci. Porównując osobniki różnej płci musimy poczynić pewne ustępstwa na korzyść suk, u których cechy charakterystyczne rasy nie występują tak wyraziście jak u psów.
Głowa. Powinna być duża i graniasta. Szczyt czaszki między uszami płaski, czoło natomiast lekko wysklepione. Krawędź czołowa wyrazista z wyraźnym zagłębieniem między oczyma. Pysk powinien być szeroki, głęboki i bardzo znacznie cofnięty, mięśnie policzkowe dobrze rozwinięte, nos nadzwyczaj krótki, nozdrza szerokie z wyraźnie dzielącą je linią pionową. Nos i fafle winny być czarne. Fafle grube i szerokie, zwisające obustronnie nad żuchwą, dochodzące do dolnej wargi i zakrywające zęby, które przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne. Żuchwa winna być głęboka, graniasta, szeroka, wysunięta ku przodowi i ku górze.
Oczy. Winny być szeroko rozstawione, głęboko osadzone w czaszce, możliwie daleko od uszu, okrągłe, średniej wielkości ani zapadłe, ani wybałuszone, ciemne. Gdy pies patrzy przed siebie, nie powinny być widoczne ani spojówka, ani białko.
Uszy. Nietoperze, szerokie u nasady, długie, z okrągłymi końcami, wysoko na czaszce osadzone, lecz niezbyt blisko siebie, stojące, z wnętrzem skierowanym ku przodowi. Skóra na uszach cienka i miękka.
Szyja. Winna być gruba i ładnie wygięta, z obfitą luźną skórą na podgardlu.
Tułów. Winien być krótki i zaokrąglony. Klatka piersiowa: szeroka, głęboka i pełna, dobrze ożebrowana. Brzuch wciągnięty.
Grzbiet karpiowaty, lekko obniżony za kłębem. Powinien być silny i krótki, szeroki przy kłębie, a zwężający się ku lędźwiom.
Kończyny przednie. Winny być krótkie, silne, proste, muskularne i szeroko rozstawione. Kończyny tylne: silne i muskularne, dłuższe niż przednie, tak że lędźwie górują nad kłębem. Stawy skokowe niskie. Stopy średniej wielkości, zwarte i silne. Palce zwarte, dobrze wykrojone o wysokich kostkach i krótkich tępych pazurach. Tylne nieco dłuższe niż przednie.
Ogon. Winien być bądź to prosty, bądź to korkociągowy (lecz nie zakręcony), krótki, nisko osadzony, o grubej nasadzie i cienkim końcu, w spokoju noszony nisko.
Maść. Dopuszczalne są wszelkie kolory morengowane, szaropło-we, białe, morengowane z białym i w ogóle wszystkie oprócz dyskwalifikuj ący ch.
Wady dyskwalifikujące. Uszy inne niż nietoperzowate. Maść czarna z białym, czarna podpalana, brązowa (wątrobiana), my-szata lub czarna (jednolicie czarna). Oczy o różnej barwie, nos inny niż czarny, zajęcza warga, wszelkie zniekształcenia, waga ponad 12,5 kg.
Moim zdaniem wymagania odnośnie maści powinny być u nas raczej złagodzone, bowiem wiele pięknych okazów spotyka się właśnie wśród biało-czarnych łaciatych. Tolerancja byłaby tu wskazana, podobnie jak u bulldoga angielskiego, gdzie maść nie wpływa na kwalifikację.
Różnica między angielskim a francuskim bulldogiem uzewnętrznia się przede wszystkim w głowie. U francuskiego bulldoga charakterystyczny wygląd głowy powstaje dzięki wysklepionemu z przodu czołu, stojącym uszom oraz mniejszej ilości zmarszczek na pysku, który przez to nabiera weselszego wyrazu.
Psy te nie mogą być zaliczone do psów użytkowych. Są one jednak miłymi, pociesznymi psami pokojowymi, pożytecznymi stróżami. Szczególnie nadają się do mieszkań miejskich, bo nie wymagają większej przestrzeni do wybiegu. Hodowla ich jest niezbyt łatwa, bo suki (podobnie jak u bulldoga) rodzą ciężko i mają zwykle nieliczne potomstwo.