Jest to rasa południowo-francuska, ciesząca się również uznaniem w Belgii, Holandii i Niemczech. Psy te odznaczają się łagodnością połączoną z nieustraszoną odwagą, wiernością i przywiązaniem do dzieci i poza tym mają również dobry węch i mogą być użyte jako posokowce lub tropowce czy też do służby śledczej. Wzorzec ich podaję według H. Zórnitza, autora monografii i hodowcy tej rasy.
wzorzec Ogólne wrażenie. Nie jest to pies olbrzym, lecz bardzo zwrotny, harmonijny, krótki i krępy, muskularny, raczej nisko ustawiony. Ogromna głowa jest mniej lub więcej pokryta fałdami, pysk kwadratowy z maską albo i bez. Robi wrażenie groźnego, muskularnego, silnego, wzbudzającego respekt, pełnego dumy atlety.
Głowa. Pojemna o szczególnym wyrazie i charakterze, krótka i szeroka (ale nie tak szeroka jak u mastiffa). Bruzda wyraźnie zaznaczona, zmarszczki na czaszce i twarzy.
Pysk. Gruby, dość krótki, lecz nie przesadnie, lekko wyskle-piony, wygięcie miernie zaznaczone, kwadratowy. Krawędź czołowa, bardzo wyraźna tworząca kąt 50°, głęboka jama czołowa.
F a f 1 e. Szerokie, ciemne, mniej głębokie u psów z czerwoną maską, pionowe albo nachylone lekko za podniesioną brodą, gdy głowa jest w położeniu poziomym. Dolne wargi: obwisłe, luźne, lekko pofałdowane i grube. Szczęki bardzo silne, szerokie, kwadratowe. Żuchwa winna wystawać co najmniej 1 cm. Zęby: niezwykle silne, gorsze okazy pokazują siekacze. Kły silne i lekko zakrzywione.
Oczy. Dość szeroko rozstawione, duże, niezbyt wypukłe ani wybałuszone, czasami łzawe. Łuki nadoczne silnie zarysowane.
Policzki. Wystają i są silnie rozwinięte o wyraźnej kości i są dobrze umięśnione.
Uszy. Średnie, raczej małe, u nasady nieco wzniesione, opadające. W barwie nieco ciemniejsze niż reszta szaty, lecz z niezbyt dużym kontrastem, dobrze osadzone, koniec zaokrąglony, nigdy trójkątny.
Szyja. Bardzo silna, krótka i muskularna, z silnym podwójnym fałdem, który dochodzi do mostka.
Klatka piersiowa. Potężna, głęboka, bardzo szeroka, zachodząca daleko poniżej łokci. Żebra silne i wygięte. Łopatki muskularne i proste.
Grzbiet. Krótki i muskularny. Kłąb wyrazisty, wystaje ponad linię grzbietu, która przebiega równo do zadu. Zad nie zaokrąglony, ani podwyższony, lecz opada ku ogonowi. Brzuch wyraźnie odcięty od piersi z łagodnym przejściem.
Kończyny przednie. Silne, muskularne, proste, u psów o bardzo silnej piersi robią wrażenie lekko wygiętych. Stopy silne, palce zwarte, pazury wyraziste.
Kończyny tylne. Muskularne, do stawu skokowego krótkie, staw skokowy żylasty o właściwych kątach.
Ogon. Średnio długi, krótko uwłosiony, wyraźnie cieńszy ku końcowi, nie sięga poza staw skokowy, z reguły noszony jak u po-intera.
Wielkość od 60 do 70 cm w kłębie, suki nieco mniej, najbardziej pożądana 60 do 63 cm.
Waga. Typ ciężki 45 do 55 kg i więcej, typ średni 40 do 45 kg, jednakże przy obu płciach nie mniej niż 40 kg.
Szata. Zwykle żółta, izabelowata aż do mahoniowej, często jasno-żółta, złotożółta, ogniścieczerwona, rzadziej morengowana. Maść jednolita w ciepłych tonach najbardziej poszukiwana. Nieliczne i małe odznaki dopuszczalne. Włos cienki i krótki. Maska czerwona albo czarna. Odróżnia się psy o maści jednolitej (bez maski) i z czarną maską. Przy czarnej masce oczy, powieki, fafle, nos ciemne aż do czarnego. Przy maści jednolitej (bez maski) również jaśniejsze tony, żółte i brązowe dopuszczalne. W każdym razie u psów jednobarwnych należy przedkładać psy o ciemnych oczach nad psy jasnookie.
Błędy. Lekka, charcia budowa i słaba muskulatura, sierść długa i falista. Głowa zbyt mała, za długa, za sucha, trapezowata. Pysk cienki, wąski, szpiczasty, za długi, za krótki, płaski, mięsisty i tłusty. Wargi zbyt obwisłe lub wąskie. Wyraz twarzy zamazany albo zbyt ostry, oczy jasne, wybałuszone lub małe. Policzki zbyt płaskie, uszy za duże lub za małe albo trójkątne. Szyja długa, cienka, bez fałd. Pierś wąska, brzuch obwisły, grzbiet zapadły lub o przebudowanym zadzie. Brak kłębu, płaskie lub wykręcone łokcie. Nogi nie proste, stromy zad, postawa krowia lub beczkowata, stopy zajęcze, długie pazury. Ogon — wszelkiego rodzaju zmiany jak zagięcia lub skrócenia. Ogólnym błędem jest brak harmonii lub wyrazu, cięcie uszu lub ogona.