Rasa Dandie-dinmont terrierów (czyt. dendy dynmont terrier) znana jest od początku ubiegłego wieku, lecz zapewne już wcześniej była używana w swej ojczyźnie jako towarzysz myśliwego w tym charakterze jak jamnik na kontynencie. Do popularyzacji jej przyczynił się głównie Walter Scott swymi nowelami. Popularność ich zresztą jest poza tym zrozumiała, bowiem sylwetka tego pieska o charakterystycznej czuprynie na ciemieniu, o dziwnie wyrazistym, chciałoby się powiedzieć, że prawie ludzkim wyrazie oczu ma w sobie coś ujmującego za serce wielu miłośników psa.
WZORZEC Głowa: silna i szeroka, lecz proporcjonalna do wielkości psa. Mięśnie głowy, szczególnie żuchwowe, silnie rozwinięte. Czaszka: szeroka między uszami, łagodnie zwężająca się ku oczom. Odległość od punktu środkowego między oczyma do nasady czaszki jest prawie równa odległości uszu od siebie. Czoło: dobrze wysklepione. Głowa pokryta miękkim jedwabistym włosem, który tworzy czuprynkę im jaśniejszą i bardziej jedwabistą tym lepiej. Policzki wyrastają proporcjonalnie z czaszki pod uszami, stopniowo zwężają się ku pyskowi. Pysk: głęboki i silny, około 3 cale (7,5 cm) długi. Długość pyska w stosunku do czaszki jak 3:5. Pysk pokryty jest nieco ciemniejszym niż czuprynka włosem tego samego rodzaju co „frędzle" na przednich nogach. Grzbiet pyska jest zwykłe goły na mniej więcej calowej szerokości od nosa, który winien być czarny. Łysinka ta zwęża się aż do punktu między oczyma, a u końca nosa jest prawie cal (2,5 cm) szeroka. Nosi podniebienie czarne lub ciemne. Zęby: szczególnie kły bardzo silne. Kły ponadto są niezwykle długie w stosunku do wielkości psa. Zachodzą ściśle na siebie tworząc silny i niebezpieczny uchwyt. Siekacze równe, z tym, że górne zachodzą nieznacznie na dolne.
Oczy. Szeroko rozstawione, głęboko osadzone na przodzie czoła, koloru ciemnoorzechowego, duże, wyraziste, okrągłe, lśniące, wyrażające zdecydowanie, inteligencję i godność.
Uszy. Zwisające, daleko z tyłu, szeroko i nisko osadzone na czaszce, zwisają ściśle przy policzkach i są nieznacznie wzniesione u nasady, zwężają się znacznie ku końcowi z tym, że przedni kraj nie cofa się, lecz zwężenie wyraża się w tylnym kraju, przedni kraj ucha opada prosto ku dołowi, od nasady ku końcowi. Barwa powinna harmonizować z barwą tułowia. Gdy pies jest koloru pieprzu, pokryty jest włosem prostym, soczyście brązowym (niekiedy prawie czarne).
Jeśli pies jest maści musztardowej, uszy powinny być o ton ciemniejsze niż tułów, lecz nie czarne. Ucho powinno być okryte lekkim „pierzastym włosem" u nasady około 5 cm długim, w barwie i jakości zbliżonym do czuprynki, co uszom nadaje charakterystyczny wygląd. „Pióra" rozwijają się często dopiero po roku lub dwóch. Chrząstka i skóra ucha nie powinny być grube, lecz raczej cienkie. Długość ucha 7,5—10 cm.
Szyja. Silnie umięśniona, dobrze rozwinięta, silna, dobrze osadzona w barkach.
Tułów. Długi, silny i giętki.
Klatka piersiowa. Dobrze rozwinięta i głęboko osadzona między przednimi kończynami. Żebra dobrze wykształcone i zaokrąglone.
Grzbiet. Raczej nisko osadzony za łopatkami z lekkim zaklęśnię-ciem i odpowiednim wzniesieniem ku biodrom, a następnie łagodnie opadający od szczytu bioder ku nasadzie ogona. Z obu stron kręgosłupa dobrze rozwinięte mięśnie.
Ogon. Raczej krótki, około 20—25 cm długi, pokryty z wierzchu szorstkim, ciemniejszym niż na tułowiu włosem, z nieznacznymi piórami około 5 cm długimi; włos na spodzie ogona jaśniejszy i nie tak szorstki, skraca się ku końcowi. Ogon u nasady raczej gruby, po 10 cm zwężający się ku końcowi. Nie może być zakręcony, a lekko szablasto wygięty; przy podnieceniu koniec noszony poziomo na wysokości nasady. Osadzony nie za wysoko i nie za nisko. Gdy pies nie jest podniecony, nosi ogon wesoło, nieco ponad poziom tułowia.
Kończyny przednie. Krótkie, niezwykle muskularne i o silnym kośćcu, szeroko rozstawione. Stopy dobrze wykształcone i nie płaskie z silnymi brązowymi lub ciemnymi pazurami. Kończyny krzywe, a stopy płaskie wadliwe. Sierść na przednich nogach i stopach u psa koloru pieprzu winna być podpalana stosownie do barwy tułowia od soczysto podpalanego do wyblakłopłowego, u psa musztardowego ciemniejsza maść niż na głowie, która jest kremowobiała. Przy obydwóch maściach lekkie „pióra" około 5 cm długie, raczej jaśniejsze niż sierść na frontowej partii nóg.
Kończyny tylne. Nieco dłuższe niż przednie, raczej szeroko rozstawione, lecz nie rozkraczone. Stopy znacznie drobniejsze, uda dobrze rozwinięte, sierść takiej samej maści i rodzaju jak na przednich, lecz bez piór i wilczych pazurów. Stopy winny być ciemne, lecz u wszystkich odmian w tonie dostosowanym do tułowia.
Sierść. Włos około 5 cm długi, od głowy do nasady ogona mieszanina włosów twardych i miękkich, w dotyku tępa. Włos nie może być szorstki ani druciany. Włos u spodu korpusu jaśniejszy i miększy niż na górze. Skóra na brzuchu stonowana do maści psa.
Maść. Kolor pieprzu lub musztardy. Maść pieprzowa waha się od ciemno-niebieskawo-czarnej do j asno-srebrzysto-szarej; barwy pośrednie pożądane. Barwa tułowia schodzi przez łopatki i biodra stopniowo zlewając się z barwą nóg. Musztardowe wahają się od czerwonobrązowych do wyblakłopłowych, głowa kremowobiała, nogi i stopy o ton ciemniejsze niż głowa. Pazury ciemne przy wszystkich maściach.
Wzrost. W kłębie 20—45 cm; długość od kłębu do nasady ogona nie większa niż podwójna wysokość, lecz raczej 2,5—5 cm mniej.
Waga. U psa w kondycji roboczej 5—10 kg, najlepiej około 8 kg.
Psy te są doskonałymi stróżami i odznaczają się zdumiewająco niskim głosem, nieproporcjonalnie silnym do ich wzrostu. Są one miłymi towarzyszami, lecz trzymanie ich w sforze jest o tyle ryzykowne, że w razie konfliktu kończy się on nieraz tragicznie wskutek ich zaciętości w walce.