Jest to żywy, wesoły pies myśliwski, najżywszy spośród spanieli, 0 krótszym grzbiecie, lecz na wyższych kończynach niż field spaniel.
WZORZEC Głowa. Dobrze rozwinięta o graniastych szczękach, wyraźnie zaznaczonej krawędzi czołowej. Czoło dobrze rozwinięte, wyraźnie wyrzeźbione, policzki niezbyt wyraziste. Nos dostatecznie duży 1 dobrze rozwinięty, jak tego wymaga wybitny węch tej rasy.
Oczy. Pełne, lecz nie wypukłe, orzechowe lub brązowe, zharmonizowane z maścią, o inteligentnym i łagodnym wyrazie, żywe, lśniące i wesołe.
Uszy. Obwisłe, nisko osadzone, skóra cienka i nie sięgająca poza nos, obficie owłosione długim jedwabistym włosem, który winien być prosty, bez loków lub pierścieni.
Szyja. Długa, silna i muskularna, dobrze osadzona w łagodnie opadających łopatkach.
Tułów. Zwarty i silnie związany, wywołuje wrażenie siły i niestrudzonej ruchliwości. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta, lecz niezbyt szeroka i okrągła, by nie utrudniała swobodnej akcji kończyn. Łopatki ukośne, foremne. Grzbiet krótki, niezwykle silny i zwarty w stosunku do wielkości i wagi psa, łagodnie opadający ku ogonowi. Zad szeroki, dobrze zaokrąglony i bardzo muskularny.
Ogon. Może najbardziej charakteryzuje czystość krwi spaniela. Winien być nisko osadzony i noszony. U cockera, jako u najlżejszej i najżywszej odmiany tej rodziny można tolerować nieco wyższe noszenie, lecz nigdy powyżej linii grzbietu. W czasie pracy (szperania) ogon powinien być nieprzerwanie w ruchu. Powinien być niezbyt krótko przycięty.
Kończyny. Powinny być proste o silnym kośćcu, by sprostać zadaniom, których wymaga się od psa myśliwskiego, dość krótkie, by pies był zwarty, lecz nie za krótkie, aby nie ucierpiała ruchliwość. Stopy zwarte, okrągłe, kocie, nie za duże lub rozwarte, czy luźne.
Szata. Gładka, jedwabista, ani nie szorstka, ani też nie falista, z obfitymi piórami na kończynach, niezbyt obfita, ani nigdy kręta.
Maść. Dowolna. Przy maści jednolitej biała kryza na froncie niewskazana oraz białe kończyny niedopuszczalne.
Waga: 12—15 kg.