Pies - CIĘTOŚĆ

Cecha ta jest każdemu psu wrodzona w mniejszym lub większym stopniu, zależnie od rasy, a nawet indywidualnych skłonności po­szczególnych jednostek w tej samej rasie.
Ponieważ większość myśliwych ma w tej dziedzinie swoje wła­sne doświadczenia nadmienię tylko, że prawdziwej ciętości można oczekiwać jedynie od psa dorosłego, a nie od szczeniaka. Poza tym należy stopniować wymagania i tak dobierać po kolei przeciwni­ków, by pies zawsze z pierwszych bojów wychodził zwycięsko. Bo­lesna porażka poniesiona w młodości może psa nabawić strachu na długi czas. Psy miękkie czują się najlepiej w towarzystwie do­świadczonych wygów bojowych. Trzeba jednak unikać łączenia w pracy psów obcych albo zazdrosnych o dostęp do drapieżnika, bowiem wydarzyć się może, że mistrz pokona nie tylko drapieżni­ka, lecz w zapale bojowym rzuci się na nowicjusza, którego miał przykładem pouczać.
Zresztą, jakkolwiek psy naprawdę cięte i nieustraszone koniecz­ne są dla osób zawodowo zajmujących się łowiectwem, to w rękach amatora dorywczo polującego mniej cięty wyżeł czy płochacz, który tylko szczekaniem osacza szkodnika łowieckiego, może rów­nież zadowalająco spełnić swe zadanie, o ile poza tym jest w służbie bez zarzutu.
Nieodzowna natomiast jest ciętość u dzikarza. Dawniej w łowi­skach o obfitym stanie dzików używano sfory większych psów, nie zwracając uwagi ani na ich rasę, ani nawet na wyrównanie sfory. Obecnie coraz częściej używa się ogarów krótkonożnych lub terrierów myśliwskich.
Uważam, że terriery są najodpowiedniejsze, gdyż zarówno ich ciętość, jak wytrzymałość i praktyczna szorstka sierść przy nie­wielkim wzroście predestynują je do tej służby.
Dzik małego psa nie bierze zbyt serio i pościg nie odbywa się w za ostrym tempie, a zwinne i lekkie pieski mniej są narażone na ciosy szabli odyńca. Dobierać należy oczywiście psy typu użytko­wego o dobrym temperamencie bojowym, a nie wydelikacone pieski wystawowo-salonowe. Częste ćwiczenie ich na posoce oraz częsta praktyka — jak zawsze — daje najlepsze wyniki. Szkolenia nie potrzeba prawie wcale, rola myśliwego względnie psiarka ogranicza się do rozwijania wrodzonego instynktu.

donice | najnowsze aranżacje ogrodu w Warszawie | Zakopane Tours | antyoksydanty | czarter jachtów | Poszukujesz mieszkanie do wynajęcia piaseczno Sprawdz Tysiace Okazji

Powitanie

Autor w pracy tej wykazał — z jednej strony — ogrom­ne zamiłowanie do czworonogiego przyjaciela człowieka, a z dru­giej — bardzo wszechstronną i głęboką znajomość przedmiotu. W naszej ogólnej sytuacji na odcinku nauk zootechnicznych i ich praktycznego zastosowania odczuwa się wyraźny brak momentu, może nie tyle czysto amatorskiego, co elementu wyraźnego zamiłowania i umiłowania obiektu hodowlanego, którego celem ho­dowli i rozmnażania bynajmniej nie jest wyłącznie tylko jedno­stronnie materialne ujęcie sprawy. Z tej też przyczyny rozwój i rozbudowa tzw. „psiego sportu" ma niewątpliwie szersze zna­czenie niż zakres zamiłowań wąskiego kręgu amatorów tej czy innej rasy psów. Rozwój hodoioli tego najstarszego domowego zwierzęcia niewątpliwie przyczynić się musi do podwyższenia po­ziomu hodowli zwierząt domowych w ogóle, i to bodaj jest jeszcze ważniejsze niż pewne utylitarne względy związane z hodowlą i produkcją psa obrończego, pasterskiego czy myśliwskiego. Ponie­waż zaś rozwój naszej kynologii pomimo wysiłków ze strony Związku Kynologicznego jest ciągle jeszcze bardzo niski, przeto książka niniejsza jest tym bardziej na czasie i niewątpliwie będzie się mogła przyczynić do podniesienia owego poziomu, potrzebując zresztą, rzecz jasna, uzupełnienia ze strony fachowej prasy kynologicznej, której wciąż jeszcze nie możemy się w naszym kraju doczekać.

Teksty unikalne, pisane na zlecenie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2009