Słowo „cairn" pochodzenia galickiego oznacza wzgórze kamieniste, kurhan, a kamieniste pagórki są charakterystyczne dla stron ojczystych tego psa Szkocji. Jest on bliskim kuzynem zarówno białego, jak i szkockiego terriera, a te trzy rasy niewątpliwie wspólnie wywodzą się od rodziny psów, które zamieszkiwały Szkocję od niepamiętnych czasów i towarzyszyły człowiekowi w łowach jako norniki. Cairn terrier jest u nas mało znany. Przed wojną zaczął konkurować z czarnym Szkotem. Jest zresztą do niego bardzo podobny. Różni się jednak tym, że robi nie tak „dostojne" wrażenie, a raczej w wyrazie jego jest coś figlarnego, łobuzerskiego, co nadaje mu swoisty wdzięk.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Ruchliwy, cięty, twardy, silny i krępy pies o „kosmatym" wyglądzie. Dobrze ustawiony na wysuniętych ku przodowi łapach, silnie związany, głęboki w klatce piersiowej o swobodnych ruchach. Sierść odporna na deszcz. Głowa drobna, lecz proporcjonalna do całości. Ogólne wrażenie myśliwskiego ter-riera o lisim wyrazie.
Głowa. Stosunkowo szeroka, silna; wyraźna bruzda między oczami, bujnie zarośnięte czoło. Pysk silny, lecz nie ciężki. Szczęki silne, nie za długie lub za ciężkie, o dużych zębach, które nie mogą wykazywać tyłolub przodogryzu.
Oczy. Szeroko rozstawione, średniej wielkości, ciemnoorze-chowe, głęboko osadzone, brwi kosmate.
Uszy. Małe, szpiczaste, stojące, niezbyt blisko siebie osadzone.
Tułów. Zwarty, grzbiet prosty, średniej długości i dobrze związany, żebra dobrze wysklepione, zad żylasty, bardzo silny.
Ogon. Krótki, silnie uwłosiony, lecz bez piór, noszony wesoło, lecz nie zakręcony ani ku dołowi, ani ku grzbietowi.
Kończyny. Średnio długie, ich kościec silny, lecz nie za ciężki. Przednie kończyny — o ukośnej łopatce — nie mogą być wykręcone w łokciach, natomiast stopy mogą być lekko odstawione na zewnątrz. Przednie kończyny silniejsze niż tylne. Poduszki palców grube i silne. Kończyny okryte twardą sierścią.
Szata. Składa się z dwóch warstw — obfitej i twardej, lecz nie szorstkiej pokrywy oraz futrzastego krótkiego, miękkiego i zwartego podszycia. Otwarta luźna sierść jest wadliwa. Głowa powinna być obficie uwłosiona.
Maść. Czerwona, piaskowa, szara, morengowana oraz prawie czarna. Ciemne plamy na uszach i pysku bardzo typowe.
Waga. Psy około 5,5 do 7 kg, suki około 5—6,5 kg.
Wady dyskwalifikujące. Wysunięta lub cofnięta szczęka, zbyt wybałuszone lub jasne oczy, za duże, okrągłe przy końcach, zbyt silnie uwłosione uszy, sierść jedwabista lub lokowata, lekkie fale dopuszczalne. Nos cielisty lub jasny, luźne i cienkie kończyny.
W celu zachowania czystego typu psa myśliwskiego wszelkie krzyżówki z modnym szkotem niedopuszczalne.