Rasa ta jest niejako narodową w Anglii. Psy tej rasy pochodzą z tego samego pnia co mastiff i jak nazwa wskazuje były używane do walk z bykami. Ich rola polegała na wgryzaniu się w nozdrza ofiary, którą w ten sposób unieruchamiały. Przy tych walkach korzystne było dla psa, jeśli był niezbyt wysoki, zacięty i silny. I takim też jest bulldog. Cofnięcie nosa uważane było pewnie nie bez racji za właściwość dodatnią, bowiem ułatwiało psu oddech mimo, że całym pyskiem wgryzał się w ofiarę.
Hodowla tych psów jest trudna i w Anglii powstała można by powiedzieć specjalna wiedza odnośnie tej rasy. Wzorzec bulldoga podaje szereg cech, których uzyskanie w jednym osobniku jest bardzo trudne. Na przykład bardzo obfita skóra na głowie i masce w połączeniu z małym i lekkim uchem, podczas gdy normalnie luźna skóra idzie w parze z uchem dużym i obwisłym. Podobnie zawiera w sobie sprzeczność żądanie ogona krótkiego, grubego u nasady i z cienkim zakończeniem. Wreszcie żądanie dużej ciężkiej głowy i wąskich lędźwi przedstawia dla hodowli poważną trudność i naraża suki na ciężki poród.
Jest to jedyna rasa, u której nie tylko dopuszczalne, lecz nawet zalecane jest wczesne krycie suki, bowiem organizm niecałkiem jeszcze dojrzały ma bardziej elastyczne wiązania miedniczne i pierwszy poród w ten sposób przygotowuje organizm matki do następnych porodów.
Psy te mają wbrew pozorom niezwykle łagodny charakter, nie są napastliwe ani złośliwe. W Anglii uchodzą one za najlepsze niańki i opiekunów dla małych dzieci, od których znoszą wszelkie, nawet bolesne, dokuczania. Będąc z natury flegmatyczne nie łatwo dają się wyprowadzić z równowagi i spokoju, lecz jeśli już wda-dzą się w walkę, to nie zaprzestaną jej bez pokonania wroga. Podrażnione mogą się stać bardzo niebezpieczne. Wobec właściciela i domowników okazują wzruszającą wierność i bardzo cenią okazywaną im życzliwość czy przyjaźń.
Pomijając trudności połączone z hodowlą są one może najideal-niejszymi psami do mieszkań miejskich, bowiem potrzebują mało wybiegu. Nie są hałaśliwe i nie wymagają szczególnych zabiegów do utrzymania ich w czystości.
Jak już wspomniałem, Anglicy poświęcili się hodowli tej narodowej rasy z całym zamiłowaniem graniczącym z maniactwem. Championy tej rasy osiągają często bardzo wysokie, wprost fantastyczne ceny, tak że nieraz hodowcy przynoszą spory majątek za udany okaz.
Gdybym chciał za R. Leightonem powtórzyć in extenso wzorzec bulldoga, to znużyłbym czytelnika kilkustronicowym opisem każdego szczególika. Dlatego też posługuję się wzorcem amerykańskiego Kennel klubu, który jest nieco krótszy, a w istocie swej nie odbiega od wzorca angielskiego.
WZORZEC Wygląd ogólny. Doskonały bulldog winien być psem średniego wzrostu, gładkowłosym, o ciężkim, masywnym, nisko osadzonym -tułowiu, masywnej i krótkiej głowie, szerokich barkach i krótkich kończynach. Ogólny wygląd i postawa winny odznaczać się wielką masywnością, temperamentem i siłą. Charakter winien mieć zrównoważony i miły, stanowczy i odważny (lecz nie złośliwy i agresywny). Bulldog w obejściu powinien być zgodny i dostojny. Cechy te winny się uzewnętrzniać zarówno w wyglądzie, jak i w zachowaniu się psa.
Chód. Styl i sposób noszenia się są swoiste, chód jest niedbały, ciężki, pies chodzi bokiem i chód ten jest typowy, toczący się. Pies winien jednakże poruszać się swobodnie i być rzeźkim.
Proporcja i symetria. Poszczególne charakterystyczne cechy winny być we właściwej do siebie proporcji, tak by żadna przez nadmierne lub zbyt słabe zaakcentowanie nie zachwiała właściwej całości proporcji.
Cechy pici. Porównując osobniki różnej płci musimy poczynić pewne ustępstwa na korzyść suk, u których cechy charakterystyczne rasy nie występują tak wyraziście jak u psów.
Głowa. Powinna być bardzo szeroka, a w obwodzie przed uszami winna mierzyć co najmniej tyle, ile wynosi wysokość psa w kłębie. Oglądana z przodu winna być bardzo wysoka od kąta żuchwy do szczytu czaszki, jak również szeroka i graniasta. Z boku winna być również bardzo wysoka i bardzo krótka od końca nosa do ciemienia. Czoło winno być płaskie (nie okrągłe ani wypukłe) ani zanadto wystające. Policzki: winny być dobrze zaokrąglone, wystające na bokach poza oczy.
Skronie i front winny być dobrze zarysowane, szerokie, kwadratowe i wysokie, tworzą wgłębienie między oczyma. Bruzda ta winna być zarówno szeroka, jak i głęboka, od połowy czoła ciągnie się do szczytu czaszki.
Oczy. Widziane od przodu winny być osadzone głęboko w czaszce, możliwie najdalej od uszu, a kąciki winny tworzyć prostopadłą do czoła. Prócz tego oczy powinny być możliwie na froncie głowy i daleko od siebie osadzone, przy czym zewnętrzne kąciki winny dochodzić do policzków. Powinny być okrągłe, średniej wielkości ani nie zapadnięte, ani też wybałuszone, o barwie bardzo ciemnej. Powieki winny zakrywać białko, kiedy pies patrzy przed siebie i nie mogą być obwisłe.
Uszy. Winny być wysoko osadzone na głowie, przedni kraj wewnętrzny każdego z nich winien stykać się z obwodem czaszki, winny być możliwie daleko na boki i wysoko jak i daleko od oczu osadzone. Winny być małe i cienkie. Kształt tzw. „rose car" jest najbardziej pożądany. Uszy takie załamują się na dolnym kraju na boki i ku tyłowi z częściowo widocznym wnętrzem. Uszy nie mogą być stojące lub opadające ku przodowi, nigdy nie mogą być obcięte.
Pysk. Mierzony od przodu kości policzkowej do końca nosa winien być bardzo krótki i zwrócony ku górze, bardzo szeroki od kącika ócz ku kątom pyska.
Nos. Winien być duży, szeroki i czarny, a szczyt jego cofnięty ku oczom. Przestrzeń od dołu nasady czoła między oczami do szczytu nosa winna być możliwie najkrótsza i nie dłuższa od przestrzeni dzielącej szczyt nosa od kraju dolnej wargi. Nozdrza winny być duże, szerokie i czarne, rozdzielone wyraźnie linią dzielącą (nos różowy lub cętkowany jest wadliwy, lecz nie dyskwalifikuje).
F a f 1 e. Winny być grube, szerokie, obwisłe i bardzo głębokie, zakrywające zupełnie żuchwę po obu stronach. Łączą się one z dolną wargą i prawie lub w zupełności zakrywają zęby, które przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne.
Szczęki. Powinny być masywne, bardzo szerokie, graniaste i wysunięte. Żuchwa wybitnie wystająca przed szczęką i zadarta.
Zęby. Winny być duże i mocne, kły szeroko rozstawione, a 6 małych siekaczy między kłami tworzy równy rząd.
Szyja. Krótka, bardzo gruba, głęboka oraz silna i ładnie wygięta.
Łopatki. Bardzo ciężkie, szeroko rozstawione, ukośnie na boki opadające, wywołujące wrażenie równowagi i siły.
Klatka piersiowa. Bardzo szeroka, głęboka, pełna, pojemna, dobrze zaokrąglona, nisko osadzona między łopatkami i przednimi kończynami, tak by pies robił wrażenie bardzo szerokiego, niskiego i krótkonożnego. Żebra dobrze zaokrąglone, powinny wyraźnie odcinać się od brzucha. Brzuch raczej wciągnięty niż okrągły.
Grzbiet. Winien być krótki, silny, bardzo szeroki w barkach, a stosunkowo wąski w lędźwiach. Linia grzbietu winna być lekko wygięta. Od najniższej partii w barkach kręgosłup wygina się ku górze do lędźwi (których szczyt góruje nad kłębem), opadając dość nagle ku ogonowi. Grzbiet taki — tzw. „karpiowaty" jest charakterystyczny dla tej rasy.
Kończyny przednie. Winny być krótkie, bardzo silne, proste i muskularne oraz szeroko rozstawione. Silne, po bokach rozwinięte mięśnie wywołują wrażenie, że kończyny są wygięte, mimo że kości nóg są całkowicie proste, a nie skrzywione. Łokcie powinny być nisko i na zewnątrz ustawione, luźno od tułowia. Stopy winny być proste lub naprzód albo z lekka na zewnątrz wychylone, nie mogą być zbyt blisko ustawione.
Kończyny tylne. Winny być bardzo silne i muskularne, dłuższe od przednich, tak iż lędźwie górują nad kłębem. Stawy skokowe winny być niskie, przez co partia od biodra do stawu skokowego jest długa i silna. Podudzie winno być krótkie, proste i silne, z kolanami lekko odchylonymi na zewnątrz. Pięty mogą z lekka się schodzić, a stopy być zwrócone na zewnątrz. Stopy winny być średniej wielkości, zwarte, wyraźnie skierowane na zewnątrz, palce silne, zwarte, wyraźnie rozdzielone, o wysokich kostkach i krótkich pazurach.
Ogon. Winien być bądź to prosty, bądź też tzw. korkociąg (nigdy wygięty) lub zakręcony, w każdym wypadku winien być krótki, nisko osadzony i noszony, o grubej nasadzie i cienkim zakończeniu. Ogon prosty winien być okrągły w przekroju (wałkowaty) o równym spiczastym końcu. Jeśli ogon jest korkociągowy, węzły winny się wyraźnie odznaczać, lecz żaden człon nie śmie wznosić się powyżej nasady ogona.
Waga. Dorosły pies waży około 22 kg, suka około 18 kg.
Szata. Sierść winna być prosta, krótka, płaska, zwarta, delikatna, gładka i lśniąca. Maść: winna być jednolita, czysta w kolorze i lśniąca. Maść występująca w tej rasie ceniona jest w następującej kolejności: 1) czerwono-morengowana, 2) wszelkie inne kolory morengowane, 3) czysto biała, 4) czysto czerwona lub płowa w różnych odcieniach, 5) łaciata, 6) wszystkie poprzednie w gorszych odmianach.
Uwaga: dobre łaciate należy wyżej oceniać niż zamazane morengowane lub wadliwe jednolite kolory. Jednolita czerń jest bardzo niepożądana, lecz dopuszczalna, o ile jest łaciata. Morengi winny być wyraziste, równe i równomierne. U morengowanych i jednolitej maści małe białe plamki na sierści dopuszczalne. Łaty winny być wyraziste, czyste w kolorach i symetrycznie rozłożone. Skóra winna być miękka, luźna zwłaszcza na głowie, szyi i barkach, tworzyć zmarszczki i podgardle. Głowa i pysk winny być pokryte grubymi zmarszczkami, a na szyi od czaszki do piersi winny zwieszać się dwie luźne fałdy, tworzące podgardle.