Boston terrier jest narodowym psem amerykańskim i nazywany jest w swej ojczyźnie amerykańskim dżentelmenem. Pochodzi on, jak nazwa wskazuje, z miasta Bostonu, gdzie w końcu ubiegłego wieku zespół miłośników zabrał się do hodowli nowej rasy według tej samej w zasadzie recepty, która w wyniku dała w Anglii bull-terriera. Skrzyżowano mianowicie bulldoga z białym angielskim terrierem. O ile jednak w Anglii wyselekcjonowano typ terriero-waty, o tyle hodowcy bostońscy położyli główny nacisk na krótką głowę i typ raczej bulldogowaty. Początkowo też rasa ta nazwana była round heades (krągłogłowy), a dopiero w 1893 r. ustaliła się nazwa boston terrier, pod którą wpisana została do ksiąg amerykańskiego Kennel Klubu.
Wzorzec tej rasy uległ szeregowi zmian. Podaję opis w oparciu o wzorzec ustalony w 1956 r. Rasa ta u nas nie jest znana, lecz ze względu na to, że jest ona typową rasą stanowiącą dumę kyno-logii amerykańskiej, podaję w pełni jej opis.
WZORZEC Ogólne wrażenie. Pies żywy, bardzo inteligentny, krótkowłosy, o krótkiej głowie, krępy, zwięzły, zrównoważony, średniej wielkości, maści morengowanej, o równym białym znaczeniu. Głowa powinna w wyrazie zdradzać wielką inteligencję i być we właściwej proporcji do wielkości psa. Tułów raczej krótki i zwięzły, kończyny silne i toczone, ogon krótki. Żaden szczegół nie śmie zakłócać właściwej proporcji. Pies powinien wywierać wrażenie zdecydowanej siły i proporcji, tworząc stylową całość, ruchy mieć swobodne i wdzięczne. Właściwe zestawienie barwy i oznak jest charakterystyczne dla całości, a pies z przewagą białych plam na tułowiu albo bez właściwej proporcji między maścią morengowa-ną a bielą na głowie, musiałby mieć wybitne inne zalety, które by zrównoważyły ten brak. Idealny „wyraz boston terriera" odznacza się wysokim stopniem inteligencji i jest ważną cechą tej rasy. Maść i rozmieszczenie oraz wyraz powinny być szczególnie uwzględnione przy ocenie ogólnego wrażenia.
Głowa. Graniasta, płaska w ciemieniu, bez zmarszczek, policzki płaskie, czoło i krawędź czołowa wyraziste. Pysk krótki, graniasty, szeroki i głęboki, we właściwej proporcji do czaszki, bez zmarszczek, krótszy wzdłuż niż wszerz i w głąb. Nie dłuższy niż Vs długości czaszki, szeroki i głęboki do końca, grzbiet pyska tworzy równoległą do linii czaszki, nos czarny i szeroki z wyraźnie zaznaczoną linią między nozdrzami. Szczęki szerokie i graniaste z krótkimi równymi zębami. Zgryz kleszczowy lub nieco przodogryzu wskutek graniastego pyska. Fafle dość wyraziste, lecz nie obwisłe, zupełnie pokrywające zęby przy zamkniętym pysku.
Oczy. Szeroko rozstawione, duże i okrągłe, ciemne, wyraz żywy, lecz pogodny i inteligentny. Winny być osadzone na krajach czaszki, tak by zewnętrzne kąciki oglądane z przodu tworzyły jedną linię z policzkami.
Uszy. Stojące, małe i cienkie, osadzone możliwie na krajach czaszki.
Szyja. Właściwej długości, w stosunku do tułowia lekko wygięta, z wdzięcznie osadzoną głową, w barkach osadzona zwięźle. Klatka piersiowa. Głęboka i szeroka. Łopatki ukośne, grzbiet krótki, żebra głębokie, dobrze wysklepione, blisko do lędźwi dochodzące.
Lędźwie. Krótkie i muskularne. Zad łagodnie zaokrąglony w dół przy nasadzie ogona, boki lekko wcięte.
Tułów winien robić wrażenie krótkiego, lecz nie niezdarnego.
Kończyny przednie. Umiarkowanie rozstawione, tworzące jedną linię ze szczytem łopatek, o prostym kośćcu i dobrze rozwiniętym umięśnieniu; pęciny krótkie i silne.
Łokcie nie powinny być skierowane ani na zewnątrz ani na wewnątrz.
Kończyny tylne. Dobrze osadzone, zwięzłe w stawach, stawy skokowe krótkie, pięty nie wykręcone na boki, uda mocne i dobrze umięśnione.
Stopy. Okrągłe, małe, zwarte i niewykręcone na boki; palce dobrze wysklepione.
Ogon. Nisko osadzony, krótki (nie dłuższy niż do połowy odległości od nasady do połowy stawu skokowego), cienki, zwężający się ku końcowi, prosty lub korkociągowy, wolny od frędzli i szorstkich włosów, noszony nie wyżej od linii grzbietu.
Maść. Morengowana z białymi znakami. Morengi powinny być równomiernie rozłożone .i wyraziste. Czarna, z białymi znakami dopuszczalna, lecz wyżej cenione morengowane z białymi.
Znaczenie. Biały pysk, równa łysina przez głowę, kołnierz, pierś, część lub całe przednie kończyny, tylne poniżej stawu skokowego.
Szata. Włos krótki, gładki, lśniący i delikatny.
Waga. Dzieli się na klasy: lekka — poniżej 7 kg, średnia — 7—9 kg, ciężka — powyżej 9 kg, lecz nie ponad 11 kg.
Chód boston terriera jest chodem psa pewnego na nogach i prosty, nogi przednie i tylne posuwają się w prostej linii w równym rytmie, każdy krok zdradza wdzięk i siłę.
Błędy. Czaszka wypukła lub opuszczona, za długa w stosunku do szerokości lub na odwrót, krawędź czołowa mało wyrazista, brwi i czaszka ukośnie spadziste, oczy małe, zbyt głęboko osadzone, zbyt wybałuszone, jasne, ukazujące dużo białka lub spojówki; pysk ostry lub płytki, wklęsły pod oczyma; wąskie lub za szerokie nozdrza, nos dwubarwnie cętkowany, wystające zęby, słaba dolna żuchwa, szczęka zbytnio zwarta, cofnięta lub pomarszczona. Uszy źle noszone lub w niewłaściwej proporcji do głowy; szyja owcza, z podgardlem, krótka i gruba, płaskie boki, wąska klatka piersiowa, długie lub słabe lędźwie, grzbiet karpiowaty lub zaklęsły, zbytnio wcięte słabizny; luźne łopatki lub łokcie, strome tylne kończyny, pięty zbyt silnie zaakcentowane, długie lub słabe stawy skokowe, wykręcone stopy.
Wady dyskwalifikujące. Ogon za długi lub wesoło noszony, nadmiernie poguźlony lub zakręcony ku tyłowi, obcięty. Za długi lub szorstki włos, brak połysku. Wadą dyskwalifikującą jest całkiem czarne, czarne-podpalane, brązowe, myszate, całkiem białe uma-szczenie. Przewaga białego na tułowiu, niewłaściwa proporcja mo-rengowanej maści do bieli na głowie, oraz wszelkie zmiany psujące harmonię całości. Jasny nos. Także wszelkie sztuczne zmiany, mające wprowadzić sędziego w błąd. Błędy chodu: wszelkie zmiany w chodzie, chód toczący, kołyszący, wyrzucanie nóg na boki lub krzyżowanie ich z przodu lub z tyłu stanowi poważną wadę.
Jak z podanego opisu widać, jest to pies harmonijny, raczej mały, zbliżony do bulldoga, jednak bez jego karykaturalnych cech. Przeciwnie domieszka krwi terriera dała mu sylwetkę sprężystą, harmonijną, a wszelkie wynaturzenie, typowe dla bulldoga, uchodzi za wadę. I on nie jest psem użytkowym w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz jest idealnym psem domowym, a Amerykanie chwalą go jako nadzwyczaj inteligentnego stróża i towarzysza mieszkania. U nas znany jest z filmów, gdzie często widzi się go jako typowego towarzysza zabaw dzieci amerykańskich.