Boksery posiadają wszelkie zalety psów bojowych bez ich wad. Jest to, można by powiedzieć, kontynentalny odpowiednik bulldo-ga. Jednakże Niemcy wyszedłszy również z form bardzo krępych i raczej do bulldoga podobnych przez selekcję, a zapewne i przez rozsądne doprowadzenie obcej krwi w poszukiwaniu cech psa użytkowego znacznie uszlachetnili jego sylwetkę. Obiektywnie trzeba stwierdzić, że rasa ta, obok owczarka, jest najbardziej udanym produktem niemieckiej, a nawet europejskiej hodowli.
Bokser łączy w sobie wszystkie zalety psa bojowego oraz inteligencję i stosunkowo dużą łatwość prowadzenia właściwą owczarkom. Oczywiście zachował on cechy psów bojowych, wskutek czego wymaga rozumnego i spokojnego przewodnika i nie nadaje się na towarzysza dla ludzi nieopanowanych i nerwowych. Jest on bezpiecznym towarzyszem dzieci, a właściwie prowadzony jest spokojnym i rozumnym psem domowym.
Bokser trzymany w odosobnieniu lub na łańcuchu staje się złośliwy, kiedy nie okazuje mu się przyjaźni i nie jest w stałym kontakcie z człowiekiem i zwierzętami domowymi, budzą się w nim uśpione instynkty przodków, którzy służyli do walk zwierząt na arenie. Uwaga ta odnosi się również zresztą do wszystkich psów w ogóle, a w szczególności do psów bojowych, które przy stałym kontakcie z ludźmi dobrze się z nimi obchodzącymi nabywają szlachetnych obyczajów, a zaniedbywane dziczeją.
Boksery obdarzone są doskonałym węchem i nadają się szczególnie do służby śledczej, jak wykazały to doświadczenia Menzlów nad psychologią węchu. Psy te nie mają jednak prawie zainteresowań łowieckich i dlatego rzadko są między nimi wypadki kłusownictwa na własną rękę, o ile nie przyłączą się one do sfory psów włóczęgów i kłusowników. Niemniej można je użyć do pracy jako tropowce i posokowce, bowiem jak już wspomniałem węch mają z natury doskonały. Psy tej rasy szczególnie polecić można miłośnikom psa służbowego w mieście, bowiem spokojny i zrównoważony temperament i krótki, łatwy w utrzymaniu włos predestynuje je na towarzysza mieszkań miejskich.
Opis boksera podaję w oparciu o monografię P. Stockmanna; jednego z najlepszych znawców i hodowców tej rasy w Niemczech.
WZORZEC Wrażenie ogólne. Bokser jest psem bojowym, piętno to wywarło na nim jego pochodzenie i wyraża się ono i dziś w jego budowie i charakterze. Można by go porównać z silnym lekkoatletą, który łączy w sobie duży zasób siły z szybkością. Jest on psem średniego wzrostu, gładkowłosym, silnym, krępym o kwadratowej budowie i silnym kośćcu. Ruchy ma żywe, wyrażające siłę i szlachetność. Jest on urodzonym towarzyszem roweru czy konia. Nie może być ani niezgrabnym ani ociężałym ani szczupłym lub charciej budowy.
Głowa. Nadaje ona bokserowi pełnię charakterystycznego wyrazu całości przez swój typowy wykrój i wyraz. Powinna być we właściwej proporcji do całości, ani za lekka, ani za ciężka. Czaszka winna być raczej smukła i kanciasta, a pysk jak najsilniej rozwinięty. Głowa, w odróżnieniu od większości innych ras, krótka, jednakże nie do tego stopnia, by szczęka uległa nadmiernemu skróceniu, które by wpływało na utratę wartości użytkowej. Długość grzbietu nosa winna w stosunku do czaszki wyrażać się jak 1:2. Pysk winien być szeroki i głęboki.
U bokserów występuje przodozgryz tzn. dolne zęby zachodzą przed zęby górne. Wskutek tego żuchwa robi wrażenie wysuniętej. Jednakże przy zamkniętym pysku zęby nie mogą być widoczne. Są one zakryte dobrze rozwiniętymi wargami (faflami). Lekko zadarty nos i wysunięta broda nadają psu charakterystyczny zuchwały wyraz.
Czaszka powinna być dość znacznie wysklepiona, a silne wyraźnie występujące łuki nadoczne winny tworzyć wyraźnie zakrojoną krawędź czołową.
Oczy. Duże i ciemne i cała partia twarzowa ujęta czarną maską. Maska ta powinna obejmować tylko paszczę i brwi, inaczej bowiem pies nabiera ponurego wyrazu. Wyraz pyska boksera powinien być poważny, ale nie ponury ani groźny, czy tym mniej fałszywy.
Uszy — cięte ł.
Szyja. Długa i silna, lekko wygięta w karku i mająca możliwie mało luźnej skóry i fałd podgardlanych. Kształtna szyja w połączeniu z charakterystyczną rasową głową nadaje psu przede wszystkim szlachetną linię.
Kończyny. Silne i proste, dobrze zbudowane. Przednie pionowe do ziemi przy ukośnej łopatce. Kąty tylnych nóg dobrze zaznaczone, oglądane z tyłu powinny być równoległe do siebie i pionowe do ziemi. Nie mogą tworzyć litery O ani X.
Klatka piersiowa. Powinna sięgać do łokcia, a głębia jej być równa około połowy wysokości całego zwierzęcia. Grzbiet krótki, prosty, szeroki i silny, zakończony ogonem noszonym z lekka ku górze.
Ogon. Powinien być obcięty, lecz nie za krótko, tak by kikut u dorosłego psa miał co najmniej 10 cm i opuszczony okrywał odbyt.
Wysokość. U psa około 60 cm w kłębie, u suk trochę mniej z tym, że miara psa powinna raczej przekraczać podaną powyżej, a suki raczej odbiegać poniżej tej normy.
W Anglii wobec zakazu cięcia uszu — nie przycina się ich. Moim zdaniem również u nas powinno się dopuszczać do wystaw psy o uszach nie obcinanych, które wówczas nie powinny być ciężkie, lecz opadać ku policzkom. Nie można jednak zaprzeczyć, że dobrze obcięte uszy nadają psu szlachetniejszy wygląd.
Maść. Zasadniczo maść powinna być płowa lub morengowana, występują również łaciate, które są nielubiane, lecz maść taka nie powinna być przyczyną dyskwalifikacji. Maść żółta we wszelkich odcieniach, od złotej do czerwonej, najczęstsza. Pożądane są tony czyste, wyraziste. Morengowanie na żółtym tle wszelkich odcieni aż do prawie czarnej maści, gdy pasy są gęste i ciemne. Białe oznaki (koszulka lub gwiazdka) dopuszczalne i często korzystnie ożywiają ubarwienie. Nos powinien być zawsze lśniąco czarny. Czarna winna być również maska — chyba że białe znaki obejmują również partię pyskowa.
Oceniając psa należy baczną uwagę poświęcić charakterowi. Tchórzliwość, nerwowa pobudliwość i połączona z tym nieuzasadniona złośliwa agresja powinny spowodować dyskwalifikację psa na wystawie. Ta sama zasada zresztą powinna być stosowana przy ocenie wszelkich psów użytkowych.
Hodowcy powinni starać się o dobieranie takich psów, które wykazały swą przydatność na egzaminach psów użytkowych. Bowiem bokser zaliczony jest do psów użytkowych (policyjnych) i tylko jako taki powinien być trzymany.
Nabywając psa młodego należy zwrócić uwagę nie tylko na walory wystawowe, lecz i użytkowe rodziców. Rasa ta zasługuje na jak największą popularność, lecz przy tym należy dbać, by nie stała się „modna" w najgorszym rozumieniu tego słowa, tzn. przez gwałtowne rozmnożenie wszelkich okazów tej rasy bez względu na ewentualne braki poszczególnych mniej udanych okazów. Takie okazy zdarzyć się mogą w każdej hodowli, lecz powinny być w sumiennej selekcji odrzucane dla dobra rasy ze wszech miar zasługującej na to, by zajęła przodujące miejsce obok owczarka. O popularności tej rasy może świadczyć, że na powojennych wystawach angielskich wypiera ona stale coraz intensywniej narodowego psa wyspiarzy-bulldoga.
W maju 1950 r. odbył się pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Kynologicznej zjazd delegatów hodowców bokserów z 12 krajów europejskich, którzy między innymi ustalili granice wzrostu dla psów 57—63 cm, a dla suk 53—59 cm. Przy czym zdecydowaną większością odrzucono wniosek zmierzający do ustalenia tolerancji w kierunku przekroczenia tych miar. Uzgodniono także, że również u psów wymagana jest budowa kwadratowa. Obwód klatki piersiowej winien wynosić około 20 cm więcej niż wysokość w kłębie. Na przykład u psa o wzroście 62 cm obwód klatki piersiowej powinien wynosić co najmniej 82 cm.
Odnośnie maści ustalono, że za prawidłową należy uważać żółtoczerwoną i morengowaną. Białe i łaciate są niedopuszczalne i nie mogą być wpisywane do ksiąg hodowlanych ani oceniane. Częściowo do Vs występowanie maści białej jest tolerowane, jednakże hodowla powinna zmierzać do ograniczenia powierzchni białej maści do lU. Sierść powinna być krótka, a skóra przylegająca.
Barwa oka ciemna aż do orzechowej. Szczególną uwagę należy poświęcić chodom. Bokser winien mieć krok posuwisty i odpowiednio do tego ustawione kończyny, tak żeby tworzyły się właściwe kąty.
Masa bardzo pożądana — lecz nie kosztem szlachetności sylwetki psa.
Wady w uzębieniu obniżają znacznie ocenę psa. Przyjęto również zasadę, że uszy powinny być cięte z wyjątkiem Anglii i Norwegii, gdzie obowiązuje ustawowy zakaz cięcia uszu.
Przyjęto również zasadę, że wady w charakterze wpływają na dyskwalifikację psa przy ocenie.