Bloodhound jest najtypowszym przedstawicielem opisywanej tu grupy. Jest to rasa stara, pochodząca przypuszczalnie również od psów św. Huberta. W połączeniu z psami podobnego typu antycznych Brytów i Anglów wytworzył się typ współczesnego bloodhounda. W literaturze angielskiej zostały spopularyzowane przez Walter Scotta. Poza tym w Anglii i koloniach używane były od wieków do tropienia zbiegłych niewolników i przestępców. Niektóre rody angielskie chełpią się posiadaniem psiarni tej rasy od przeszło dwu wieków.
Odznaczają się one spokojnym temperamentem, inteligencją i niezrównanym węchem, przez co nadają się jak żadna inna rasa do służby śledczej oczywiście oprócz ich właściwego zadania po-sokowca na tropie lub farbie grubej zwierzyny. Mniej nadawałyby się do służby obrończej. Rasa ta obecnie jest zresztą nawet w Anglii dość rzadka i staje się psem amatorskim dla miłośników pracy psa na tropie ludzkim w sporcie zawodniczym.
Hodowla ich napotyka na znaczne trudności, bowiem szczenięta są dość wrażliwe na choroby (zapewne wskutek chowu krewnia-czego umniejszono odporność) szczególnie na nosówkę. Wymagają bardzo intensywnego i racjonalnego karmienia w młodości i pedantycznej czystości, by ustrzec je od chorób.
Wspomnieć jeszcze wypada, że policja australijska z powodzeniem używa do służby krzyżówek bloodhounda i owczarka niemieckiego. Nie są to co prawda psy bardzo piękne, lecz w pracy mają być idealne.
WZORZEC Wygląd ogólny. Bloodhound posiada w wybitnym stopniu wszystkie charakterystyczne cechy psów goniących na tropie (sagaces). Jest on bardzo silny i pokrywa więcej gruntu niż ogary. Skórę ma cienką w dotyku i niezwykle luźną, szczególnie zaś na głowie i szyi, gdzie tworzy obfite głębokie fałdy.
Jest szlachetny i godny, o charakterystycznej uroczystej powadze. Bije od niego mądrość i siła. Jest wybitnie uczuciowy. Nie szuka zwady ani z domownikami, ani z innymi psami. Jest raczej nieśmiały, bardzo czuły na pochwały swego pana.
Głowa. Wąska i długa w stosunku do tułowia, łagodnie zwężająca się od skroni ku końcowi pyska. Oglądana z góry i z przodu robi wrażenie zwężonej z boków i prawie równo głębokiej przez całą długość. Z profilu górna krawędź czaszki jest prawie w tym samym poziomie, co krawędź pyska. Długość od końca nosa do nasady czoła (w środku między oczyma) powinna być mniejsza niż odległość od nasady czoła do kości potylicznej. Cała długość głowy od wypukłości potylicznej do końca pyska winna wynosić 30 cm lub więcej u psów, a 21 cm u suk. Pysk długi, głęboki, równy na całej szerokości o graniastej sylwetce z profilu.
Oczy. Głęboko osadzone, w kolorze odpowiadającym maści zwierzęcia (od ciemnoorzechowych do żółtych). Orzechowe oko jest bardziej pożądane jakkolwiek rzadkie u psów czerwonych podpalanych. Powieki tworzą otwór okrągły lub rombu wskutek tego, że dolna bywa ściągnięta ku dołowi i wywrócona przez ciężką obwisłą górną wargę. Brwi nie wystające, jakkolwiek dzięki głęboko osadzonym oczom robią takie wrażenie.
Uszy. Cienkie, w dotyku miękkie, niezwykle długie, luźno osadzone i opadające w wdzięcznych fałdach, dolne partie zawijają się ku środkowi i tyłowi.
Głowa okryta jest nadmiarem luźnej skóry, której nadmiar widoczny jest w każdej pozycji, lecz szczególnie, gdy głowa jest opuszczona. Wtedy skóra opada w luźnych obwisłych zmarszczkach i fałdach, szczególnie na czole i bokach twarzy.
Nozdrza — duże i otwarte. Wargi graniaste — obwisają, tworząc kąt prosty z górną krawędzią pyska, tworzą wyraziste fafle, które przechodzą dalej w luźne fałdy skóry na szyi, tworząc podgardle bardzo wyraziste. U suk cechy te występują nie tak wyraźnie.
Szyja. Długa, łopatka muskularna, klatka piersiowa silnie wy-sklepiona, głęboko wpuszczona między przednie kończyny.
Grzbiet i lędźwie. Silne, lędźwie głębokie i łagodnie wysklepione.
Ogon. Długi, zwężający się, raczej wysoko osadzony z nieznacznymi piórami od dołu.
Przednie kończyny. Proste o silnym kośćcu, z graniasto wyciętym łokciem. Stopy kościste i silne.
Tylne kończyny. Udo i podudzie bardzo muskularne, stawy skokowe dobrze związane, niskie i graniasto osadzone.
Chód. Elastyczny, kołyszący i swobodny, w ruchu ogon wzniesiony, jednakże niezbyt wysoko, ani zawinięty na grzbiecie.
Maść. Czarna podpalana, czerwona podpalana; na ciemnym tle występują nieraz kępki jaśniejsze lub barwy borsuczej, a czasem nawet białe plamki. Niewielkie plamy białe na piersi, nogach i końcu ogona są dopuszczalne.
Wysokość. Średnio u psa 60 cm, a u suki 55 cm z nieznacznymi odchyleniami w górę lub w dół. W każdym razie okazy większe są bardziej pożądane zakładając, że charakter i jakość psa zostały zachowane.
Waga. Średnia waga w dobrej kondycji u psa 40 kg, u suki 36 kg. Trafiają się i okazy o 9 kg cięższe, które również są pożądane zakładając, że podobnie jak ze wzrostem, jakość i proporcje są zachowane.