Pies ten uchodzi za jedną z najstarszych, wojowniczych ras ter-riera i Anglicy przypisują mu pewny, ponad stuletni rodowód. I tu niejasne jest pochodzenie, jedni uważają go za typ pierwotny, inni wyprowadzają go z Border-terriera, Otterhounda i Dandie Dinmont terriera. Pod obecną nazwą występuje od 1825 r., a przedtem nazywano go Rothbury terrier, albo Northern Counties Fox-terrier. I on pod wpływem mody wystawowej przeszedł pewną ewolucję. Dziś jest to pies raczej płasko zbudowany, o stosunkowo delikatnym kośćcu, żywego charakteru i pełen odwagi. Anglicy uważają go za raczej niezgodnego z innymi psami, skłonnego do bójek i agresywnego. Wystawowe okazy, występujące niezbyt często na kontynencie, tych cech nie uzewnętrzniały.
Bedlington-terrier jest podobnie jak inne terriery psem bardzo pojętnym, łatwo przyzwyczajającym się do posłuszeństwa, dobrym aporterem. Jest on też wiernym i dobrym stróżem nadającym się szczególnie tam, gdzie trzyma się tylko jednego psa, bowiem jest bardzo zazdrosny o względy swego pana.
Hodowla ich jest łatwa, bo jak wszystkie terriery odznaczają się silną konstytucją. Sylwetka ich jest bardzo charakterystyczna i raczej na pierwszy rzut oka nie chciałoby się ich zaliczyć do terrie-rów. Wygląd ich, szczególnie przy odpowiednim pielęgnowaniu, przypomina owieczkę, co stoi w dziwnym kontraście do ich temperamentu terriera.
Yorkshire Bedlington Terrier Club i National Bedlington Terrier Club uzgodniły następujący wzorzec: Wrażenie ogólne. Pies lekki, lecz nie szkieletowaty.
Głowa. Wąska, lecz głęboka, zaokrąglona, wysoko u nasady pokryta charakterystyczną jedwabistą czuprynką. Pysk: długi, zwężający się, ostry i muskularny. Krawędź czołowa możliwie najmniej zaznaczona, tak by się tworzyła prawie nieprzerwana linia od końca nosa wzdłuż jego grzbietu ku potylicy. Wargi: suche i ściśle przylegające, bez śladu fafli.
Oczy. Małe, głęboko osadzone; odmiana niebieska i niebieska z podpalanym powinna mieć oczy ciemne, odmiana żółta — jasno-brązowe.
Nos. Szeroki, wyraźnie wykrojony, u niebieskich — czarny, u brązowych i płowych — cielisty. Zęby. Równe, jścisłe, zwarte.
Uszy. Umiarkowanie długie, dobrze wykształcone, płasko przylegające do policzków, pokryte delikatnym, jedwabistym włosem, w sylwetce przypominające orzech laskowy.
Szyja. Długa, głęboka u nasady, odcinająca się dobrze od łopatek, które winny być płaskie.
Tułów. Długi i proporcjonalny, płaskie żebra, głęboka, lecz nie szeroka klatka piersiowa, grzbiet lekko łukowaty, dobrze wyskle-piony, zad lekki.
Ogon. Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi z lekkimi frędzlami ku dołowi, noszony szablasto w dół, 22—27 cm długi.
Kończyny. Umiarkowanie długie, niezbyt szeroko rozstawione, prosto osadzone, z suchą raczej długą stopą.
Szata. Włos twardy, ze zwartym podszyciem, nie przylegający płasko do boków.
Maść. Ciemnoniebieska, niebieska z podpalaniem, wątrobiana, piaskowa i piaskowa z podpalaniem.
Wzrost. 37—40 cm.
Waga: psy około 11 kg, suki około 10 kg. Ogólne wrażenie, pies lekki, lecz nie szkieletowaty.