Ten największy spośród terrierów nie należy do ras starych. Pojawił się on gdzieś w połowie zeszłego stulecia. Początkowo był nazywany waterside-terrier, następnie bingley-terrier, aż wreszcie ustaliła się jego obecna nazwa terrier z doliny (rzeki) Aire.
Tak jak zmieniała się nazwa, tak również pies ulegał ewolucji w kształtach i nie od razu miał taką symetryczną budowę, jaką cieszy obecnie oko kynologa. Podnosiły się wątpliwości, czy w ogóle go jeszcze kwalifikować do grupy terrierów. Pochodzenie jego nie jest zresztą jasne. Oprócz jakiegoś psa o typie terriera — może pierwotnej formy black and tan-terriera (?), niewątpliwie duży wpływ na powstanie tej rasy miał otterhound (rodzaj ogara używanego w Anglii do połowu na wydry). Lecz niewątpliwie i inne rasy, a w szczególności owczarki (collie), settery, ogary, oraz buliterrier (podobno stawał z nim do psich walk) dałyby się odszukać wśród jego przodków.
Niewątpliwie jednak poza typową budową terriera, która z czasem ustabilizowała się w modnym typie tej rasy, utrwalona została cecha otterhounda. Bowiem airedale-terriera cechuje wrodzona pasja do wody, umiejętność i zamiłowanie do pływania, a nawet nurkowania połączone z wrodzoną pasją do aportowania.
Mając tak różnorodnych przodków, w początkowo zapewne przypadkowej, a następnie celowej hodowli w rękach Anglików, stworzono psa uniwersalnego, który łączy w sobie wszystkie zalety swych przodków bez ich wad. Pies ten jest o tyle ciekawy, że jest on niejako zaprzeczeniem angielskich zasad hodowlanych, które dążyły do ścisłej specjalizacji, a tu nagle pojawia się pies wszechstronny.
Jest on doskonałym stróżem, dobrym obrońcą, bardzo przydatnym towarzyszem polowań, aportującym zgubę z wody i w polu, często nawet wystawiającym ptactwo w polu, a zawsze niezawodnie pracującym jako szperacz i posokowiec na farbie, jest też ciętym na wszelkie szkodniki, począwszy od lisa, poprzez kota do szczurów i myszy. Zdał on również egzamin jako pies śledczy i obrończy, a zasłynął wprost jako pies sanitarny przy szukaniu rannych, a także jako pies łączności w pierwszej linii frontu; nadaje się na przewodnika ociemniałych dzięki swemu stosunkowo spokojniejszemu sposobowi bycia, a nawet w pewnej mierze może służyć jako pomocnik pasterza przy bydle.
Tak więc nie ma dziedziny, w której nie dałby się użyć airedale-terrier jako przydatny pies służbowy. Te jego właściwości predestynują go do służby pogranicznej oraz jako psa służbowego straży leśnej i łowieckiej w rewirach o przewadze lasów i wód. Zasługuje on przeto na większe rozpowszechnienie przy położeniu głównego nacisku nie tylko na pokrój, lecz i na użytkowość.
Przypomnieć jednak należy, że podobnie jak i inne terriery — airedale będąc psem wszechstronnej użyteczności z natury inteligentnym i samodzielnym, puszczony samopas, pozbawiony należytego dozoru i pracy — łatwo staje się włóczęgą i nałogowym kłusownikiem. Jego zaletą natomiast jest duża odporność na choroby, zmiany warunków oraz żywotność. Jeśli jednak chce się go utrzymać w kondycji wystawowej, trzeba dość dużo czasu poświęcić umiejętnemu trymowaniu.
WZORZEC Głowa. Długa, płaska, niezbyt szeroka między uszami, zwężająca się łagodnie ku oczom; skóra głowy przyległa, bez fałdów, nasada czoła zaledwie zaznaczona. Policzki płaskie, szczęki silne i głębokie, dobrze wypełnione pod oczami; wargi suche, uszy w kształcie litery V, opadające na boki, raczej małe, lecz proporcjonalne do całości. Nos szary, oczy małe, ciemne, niewybałuszone, o żywym terrierowatym wyrazie, zęby silne i równe.
Szyja. Umiarkowanie długa i silna, stopniowo rozszerzająca się ku barkom, bez podgardla.
Klatka piersiowa. Głęboka, lecz nie szeroka. Żebra dobrze osadzone. Grzbiet krótki, silny i prosty. Tył silny i muskularny, nie ścięty.
Ogon. Zadarty i wesoło noszony, lecz nie zachodzący na grzbiet, przycinany jak u foksterriera.
Kończyny. Proste o mocnym kośćcu. Łopatki długie, skośne, płaskie. Stawy skokowe dobrze osadzone.
Stopy. Okrągłe, dobrze wysklepione.
Sierść. Twarda i szorstka (druciana), lecz niezbyt długa, by nie robiła wrażenia zmierzwionej, prosta i zwarta, okrywająca dobrze tułów i nogi.
Maść. Głowa i uszy, z wyjątkiem ciemnych nalotów z obu stron czaszki, podpalane, uszy o ton ciemniejsze od reszty. Nogi do uda i kolan również podpalane, korpus czarny lub ciemnoszary.
Waga: psy 18—20 kg, suki trochę mniej.
Angielski wzorzec nie podaje wzrostu. Amerykański podaje 23 cale (około 60 cm) dla psa, suka odpowiednio mniej. Niemcy uważają za odpowiedni wzrost wynoszący 53—63 cm dla psa. Wszystkie psy powyżej i poniżej tej miary dyskwalifikują.